Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/123

σκέπην καὶ περίφραξιν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, διὰ τῶν ὁποίων ἐλπίζει νὰ εὕρῃ εἰς αὐτὴν πεποίθησιν, καὶ δὲν εὑρίσκει, ἡ ἐὰν ἡ καρδία αὐτοῦ δὲν ἔχει γαλήνην καὶ ἡσυχίαν ἐκ τοῦ φόβου καὶ τοῦ τρόμου, ἂς γνωρίσῃ τότε, ὅτι οὗτος ὁ φόβος τῆς καρδίας αὐτοῦ δηλοῖ, ὅτι βεβαίως στερεῖται της βοηθείας ἄλλου τινός· διότι ἔσωθεν ἡ καρδία μαρτυρεῖ διὰ τοῦ φόβου, ὅστις ἔρχεται εἰς αὐτὸν καὶ παλαίει ἐντὸς αὐτοῦ, καὶ φανεροί τὴν στέρησιν καλοῦ τινος, καὶ ἐκ τούτου ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν δύναται νὰ ἡσυχάσῃ ἄνευ βοηθείας· καθότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ σώζουσα. Ὅταν δὲ γνωρίσῃ τις, ὅτι στερεῖται τῆς βοηθείας τοῦ Θεοῦ, κάμνει πολλὰς προσευχάς· καὶ ὅσον αὐξάνει αὐτάς, τόσον ταπεινοῦται ἡ καρδία αὐτοῦ· ἐπηδὴ δὲν δύναταί τις, ἐν ὅσῳ παρακαλεῖ καὶ ζητεῖ, νὰ μὴ ταπεινωθῇ, καὶ ἑπομένως τὴν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην χαρ δίαν ὁ Θεὸς δὲν θέλει περιφρονήσει. Ἕως ὅτου λοιπὸν δὲν ταπεινωθῇ ἡ καρδία, δὲν δύναται νὰ παύσῃ τὸν διασκορπισμόν· διότι μόνη ἡ ταπείνωσις περιμαζεύει τὴν καρδίαν. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ταπεινωθῇ, παρευθὺς περικυκλώνει αὐτὸν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε ἡ καρδία αἰσθάνεται τὴν θείαν βοήθειαν· διότι εὑρίσκει δύναμίν τινα πεποιθήσεως, ἥτις κινεῖται εἰς αὐτήν. Ὅταν δὲ αἰσθανθῇ ὁ ἄνθρωπος τὴν θείαν βοήθειαν, ὅτι ὑπάρχει μετ' αὐτοῦ, καὶ βοηθεῖ αὐτόν, τότε ἡ καρδία εὐθὺς πληροῦται χαρᾶς καὶ πίστεως, καὶ ἐκ τούτου ἐννοεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι καταφύγιον βοηθείας, καὶ πηγὴ σωτηρίας, καὶ θησαυρὸς πεποιθήσεως, καὶ λιμήν, σώζων τὸν ἄνθρωπον ἐκ τῆς τρικυμίας τῶν πειρασμῶν, καὶ φῶς εἰς τοὺς ἐν σκότει εὑρισκομένους, καὶ στήριγμα τῶν ἀσθενῶν, καὶ σκέπη ἐν καιρῷ πειρασμῶν, καὶ βοήθεια εἰς τὴν ἀκμὴν τῆς ἀσθενείας, καὶ ἀσπὶς λυτρώσεως εἰς τοὺς ἀορά τους πολέμους, καὶ βέλος κινούμενον κατὰ τῶν δαιμόνων, καὶ ἐν γένει ὅλον τὸ πλῆθος τῶν καλῶν διὰ τῆς προσευχῆς λαμβάνει τὴν εἴσοδον εἰς τὸν ἄνθρωπον· καὶ ἐντεῦθεν λοιπὸν