Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/114

κυμάτων τῆς θαλάσσης, καὶ μετὰ γενναιότητος περιπατοῦσε τοὺς δυσκολωτέρους δρόμους ὄχι ἀκινδύνως, καὶ ποσῶς δὲν λέγουσιν, ὅτι ὑπάρχει δυσκολία εἰς τοῦτο τὸ πρᾶγμα, ἢ λύπη εἰς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θέλουσι νὰ πράξωσι· καὶ ἡμεῖς εἰς πάντα καιρὸν καὶ τόπον ἐξετάζομεν περὶ ἀναπαύσεως· ἀλλ' ἐὰν λά βωμεν κατὰ νοῦν εἰς πᾶσαν περίστασιν τὴν ὁδὸν τῆς σταυ ρώσεως, θέλομεν ἐννοήσει, ὅτι πᾶσα ἄλλη λύπη εἶναι κατω τέρα ταύτης. Αλλ' ἴσως ὑπάρχει τις, ὅστις δὲν πείθεται παντελῶς εἰς ταῦτα· ἐρωτῶ τὸν τοιοῦτον, ἐὰν ποτέ τις ἔλαβε νίκην εἰς τὸν πόλεμον, ἢ ἐὰν ἐδέχθη τις τὸν πρόσκαιρον καὶ ἀφανιζόμενου στέφανον, ἢ ἐπέτυχε τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ θελήματος αὐτοῦ, (εἰ εἶναι ἐκ τῶν ἐπαινουμένων), ἢ ὑπηρέτησε κατά τι τὰ θεῖα πράγματα, ἢ κατώρθωσέ τινα ἐπαινετὴν ἀρετήν, χωρὶς πρῶτ τον νὰ καταφρονήσῃ τοὺς κόπους καὶ τὰς θλίψεις, καὶ ν' ἀπο βάλῃ ἐξ αὐτοῦ τὸ φρόνημα, ὅπερ ερεθίζει τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἀνάπαυσιν, καὶ ἑπομένως γεννᾷ τὴν ἀμέλειαν, καὶ τὴν ὀκνηρίαν καὶ τὸν φόβον, ἐξ ὧν γεννᾶται ἡ χαύνωσις εἰς πάντα; Ὅταν ὁ νοῦς ζηλώσῃ ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς, τότε καὶ αἱ σωμα τικαὶ αἰσθήσεις δὲν νικῶνται ἀπὸ τὰς ἐναντιότητας τῶν λα πηρῶν ἔργων. Ὅταν δὲ ὁ φυσικὸς θυμὸς κατὰ καιρὸν τίθηται εἰς ἐνέργειαν, τότε ἡ ζωὴ τοῦ σώματος καταφρονεῖται ὡς σκύ βαλα· διότι ὅταν ἡ καρδία ζηλωτυπήσῃ εἰς τὰ πνευματικά, τότε τὸ σῶμα δὲν λυπεῖται εἰς τὰς θλίψεις, οὐδὲ φοβεῖται καὶ συστέλλεται, ἀλλ᾽ ἀνθίσταται μετὰ τοῦ νοὸς γενναίως καὶ καρτερικῶς ὡς ἀδάμας εἰς ὅλους τοὺς πειρασμούς. Ας ζη λώσωμεν καὶ ἡμεῖς τὸν ζῆλον τοῦ πνεύματος κατὰ τὸ θέλη μα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ θέλει ἀποδιωχθῆ ἀφ' ἡμῶν πᾶσα ἀμέλεια, ἥτις γεννᾷ εἰς τὸ φρόνημα ἡμῶν τὴν ῥᾳθυμίαν· ἐπειδὴ ὁ ζῆλος γεννᾶ τὴν τόλμην καὶ τὴν δύναμιν τῆς ψυ χῆς, καὶ τὴν σπουδὴν τοῦ σώματος. Ποία δύναμις δύναται νὰ ὑπάρξῃ εἰς τοὺς δαίμονας, ὅταν ἡ ψυχὴ κινήσῃ κατ' αὐτῶν