Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/113

τις τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἄλλως, εἰ μὴ διὰ τῆς ἐλπίδος τῆς ἐνταῦθα μικρᾶς ἀναπαύσεως· καὶ οὐ μόνον ταῦτα πά σχει, ἀλλὰ πολλάκις καὶ ἰσχυραί συμφοραί καὶ δεινοί πειρα. σμοί διεγείρονται ἐναντίον αὐτοῦ· καθόσον ἀκολουθεῖ τὸ ἑαυ τοῦ θέλημα, καὶ προσηλώνει τοὺς λογισμοὺς αὑτοῦ εἰς τοῦτο ἐπειδὴ ὁ κυβερνήτης αὐτοῦ εἶναι ἡ ἐπιθυμία. Τις δὲν γνωρίζει, ὅτι καὶ τὰ πετεινὰ τῇ ἐλπίδι τῆς ἀναπαύ σεως πλησιάζουσιν εἰς τὴν παγίδα καὶ συλλαμβάνονται ; ἢ μήπως ἡ γνῶσις ἡμῶν δὲν εἶναι πολὺ κατωτέρα τῆς γνώσεως τῶν πετεινῶν εἰς τὰ παρόμοια τῆς παγίδος; ή μήπως ὁ διά βολος δὲν παγιδεύει καὶ ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς διὰ τοῦ φρονήματος τῆς ἀναπαύσεως εἰς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι κρυπτὰ εἰς τόπους, ἢ εἴς τινα πράγματα; ἀλλ' ἐπειδὴ τὸ φρόνημα ἡμῶν εἶναι σύμφωνον μὲ τὴν ἐπιθυμίαν ἡμῶν, ἐξῆλθον τοῦ σκοποῦ τοῦ λόγου, τὸν ὁποῖον ἔθηκα ἐξ ἀρχῆς· ὅτι ἀείποτε τὸν σκοπὸν τῆς θλίψεως πρέπει νὰ ἔχωμεν κατὰ νοῦν εἰς πᾶν πράγμα, τοῦ ὁποίου ἀρχόμεθα, περιπατοῦντες τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τὸ τέλος τῆς ἐκβάσεως αὐτῆς τῆς θλίψεως νὰ ἐπιστηρί ζωμεν προθύμως εἰς τὴν ἀρχήν. Ποσάκις δὲν ἐρωτᾷ τις, ὅταν μέλλῃ ν' ἀρχίση πραγμά τι διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, λέ γων, ἄρα ὑπάρχει ἀνάπαυσις εἰς τοῦτο τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον μέλλω ν' ἀρχίσω ; ἢ πῶς δύναμαι να περιπατήσω εἰς ταύτην τὴν ὁδὸν τῆς ἀρετῆς ἄνευ κόπου; ἢ μήπως ὑπάρχει εἰς αὐτ τὴν θλίψις, προξενοῦσα κόπον εἰς τὸ σῶμα, Ἰδοὺ λοιπὸν δὲν στρέφομεν ἄνω καὶ κάτω τὸ ὄμμα, ζητοῦντες πανταχοῦ τὸ ὄνομα τῆς ἀναπαύσεως ; Τί λέγεις, ἄνθρωπε ; εἰς τὸν οὐρανὸν θέλεις ν' ἀναβῇς, καὶ νὰ κληρονομήσης τὴν ἐκεῖ εὑρισκομένην βασιλείαν καὶ τὴν μετὰ τοῦ Θεοῦ ἕνωσιν, καὶ τὴν ἀνάπαυσιν τῆς ἐκεῖ μακαριότητος, καὶ τὴν ἕνωσιν μετὰ τῶν ἀγγέλων, καὶ τὴν ζωὴν τὴν ἀθάνατον, καὶ ἐρωτᾷς, ἐὰν ἔχῃ ἡ ὁδὸς α τη δυσκολίαν ; ώ θαῦμα μέγα ! Οσοι ἐπιθυμοῦσε τὰ πράγ γατα τοῦ ματαίου τούτου κόσμου, πλέουσιν ἐπὶ τῶν φοβερῶν