Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/112

ἐχθρῶν αὐτοῦ δύναται ν' ἀντιστῇ ἐναντίον αὐτοῦ, ἀλλ᾽ οὔτε αἱ θλίψεις καὶ αἱ στενοχωρίας δύνανται νὰ ἐξασθενήσωσι τὸ φρόνημα αὐτοῦ· καθότι πᾶσα οἱαδήποτε θλίψις καὶ στενοχω ρία εἶναι κατωτέρα τοῦ θανάτου, τὸν ὁποῖον ὁ ἴδιος ἀπεφά σισε καὶ ὥρισε κατ' αὐτοῦ. Ἐάν, εἰς πάντα τόπον, καὶ εἰς πᾶν πράγμα, καὶ εἰς πάντα καιρὸν ὅσα μέλλεις καὶ ἐπιθυμεῖς νὰ δοκιμάσης μετὰ πόθου, θέσῃς σκοπὸν ἐν τῷ φρονήματί σου εἰς τὸ νὰ τελειώσῃς αὐτὰ δι' ἔργου, καὶ νὰ ὑπομείνης τὴν λύπην, οὐ μόνον θέλεις εὑρεθῆ τολμηρὸς καὶ ἄοκνος, ἵν᾿ ἀντισταθῇς εἰς πᾶσαν παρουσιαζομένην δυσκολίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς ἐνα Ευα νάμεως καὶ σταθερότητος τῶν λογισμῶν σου, θέλεις φυγά δεύσει ἀπὸ σοῦ τοὺς συλλογισμούς, οἵτινες σὲ φοβίζουσι, καὶ οἱ ὁποῖοι γεννώνται συνήθως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκ τῶν λογι σμῶν τῆς ἀναπαύσεως· προσέτι καὶ πάντα τὰ συμβαίνοντά σοι δύσκολα καὶ λυπηρὰ θέλουσι φανῆ εύκολα εἰς σέ, καὶ πολ λάκις καὶ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα νομίζεις ἐπιβλαβή, θέλουσιν ἀπό βῆ τοὐναντίον, καὶ ἴσως δὲν θέλει σοὶ ἀπαντήσει κανὲν τῶν τοιούτων ἐπιβλαβών. Σὺ γνωρίζεις, ὅτι οἱ ἄνθρωποι, ἔχοντες τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναπαύσεως, στεροῦνται ἀείποτε τῆς ἐνθυμήσεως τῶν μεγά λων κατορθωμάτων, καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν καὶ τῶν ἀρετῶν· ἀλλ' οὐδὲ οἱ ζῶντες καὶ εὑρισκόμενοι εἰς τοῦτον τὸν κόσμον δύνανται νὰ φθάσωσι τὴν τελειότητα τῆς ἀναπαύσεως κατὰ τὸ ἑαυτῶν θέλημα, ἐὰν δὲν ἀποφασίσωσι νὰ ὑπομένωσι τὰ δύσκολα καὶ λυπηρά· καὶ ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ καθημερινὴ πεῖρα μαρτυρεῖ περὶ τούτων, εἶναι περιστὸν νὰ πείθωμεν ἕκαστον διὰ λόγων καθότι εἰς πάσας τὰς γενεὰς τῶν ἀνθρώπων απ ἀρχῆς κόσμου μέχρι της σήμερον δὲν ὑπάρχει ἄλλο, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ ἐξασθενώσιν οἱ ἄνθρωποι, καὶ νὰ μὴ δύνωνται νὰ νικῶσι τὰ ἑαυτῶν πάθη, καὶ νὰ στερῶνται τῶν ἀγαθῶν πραγ μάτων, εἰ μὴ τοῦτο, (δηλαδὴ ἡ ἐλπὶς τῆς ἀναπαύσεως τοῦ σώματος)· ὅθεν καὶ συντόμως λέγομεν, ὅτι δὲν καταφρονεῖ .