Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/106

ὅλης τῆς καθαρότητος τοῦ ἰδίου σου φρονήματος ἐπίστευσας εἰς αὐτόν, καὶ ὄχι εἰς τὸν ἑαυτόν σου, καὶ ὅτι ἐβίασας σεαυτόν νὰ ἐλπίσῃς εἰς τὸν Θεόν, καὶ ὄχι εἰς τὸν ἑαυτόν σου, τότε, λέγω, ἡ ἄγνωστός σοι ἐκείνη δύναμις ἐπέρχεται εἰς σέ, καὶ φανερῶς θέλεις αἰσθανθῇ τὴν δύναμιν ἐκείνου, ὅστις κατώκης σεν ἄνευ ἀμφιβολίας εἰς σέν τὴν δύναμιν ἐκείνην λέγω, τὴν ὁποίαν πολλοὶ αἰσθανόμενοι εἰς ἑαυτούς, ἄνευ φόβου ἐμβαί νουσιν εἰς τὸ πῦρ, καὶ ἄνευ δισταγμοῦ περιπατοῦσιν ἐπὶ τῶν ὑδάτων· διότι ἡ πίστις ἐνισχύει τὰς αἰσθήσεις τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ αἰσθάνεται ἀόρατόν τινα, ὅστις πείθει αὐτὸν νὰ μὴ προσέχῃ εἰς τὴν θεωρίαν τῶν φοβερῶν πραγμάτων, μήτε εἰς τὴν ὑπερβάλλουσαν ὄψιν τῶν αἰσθήσεων. Τάχα σοὶ φαίνεται παντελῶς δυνατόν, ὅτι ὁ ἔχων τὴν και σμικὴν γνῶσιν, δέχεται καὶ ἐκείνην τὴν πνευματικήν; όχι μόνον εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑποδεχθῇ ἐκείνην τὴν πνευματικὴν γνῶσιν, ἀλλ᾽ οὔτε δυνατὸν νὰ αἰσθανθῇ αὐτὴν παντελῶς ἐν αἰσθήσει, οὔτε ν' ἀξιωθῇ τις ἐκ τῶν καταγινομένων εἰς τὴν κοσμικὴν γνῶσιν νὰ λάβη παντελῶς καὶ τὴν πνευματικήν. Καὶ ἐάν τινες ἐξ αὐτῶν θέλωσι νὰ πλησιάσωσιν εἰς ἐκείνην τὴν πνευματικὴν γνῶσιν, δὲν δύνανται ποσῶς, ἕως ὅτου δὲν ἀπαρνηθῶσι τὴν κοσμικὴν γνῶσιν, καὶ πᾶσαν τὴν ἀναστροφὴν τῆς λεπτότητος αὐτῆς, καὶ τὴν πολύπλοκον αὐτῆς μέθοδον, καὶ νὰ σταθῶσιν εἰς τὸ νηπιώδες φρόνημα τῆς πνευματικής γνώσεως· καὶ ἐὰν ταῦτα δὲν προηγηθῶσι, δὲν δύνανται παν τελῶς, ἢ καὶ ὀλίγον νὰ πλησιάσωσιν εἰς ἐκείνην τὴν πνευμα τικήν· ἐπειδὴ γίνεται εἰς αὐτοὺς ἐμπόδιον μέγα ἡ συνήθεια τῆς κοσμικῆς γνώσεως, καὶ οἱ συλλογισμοὶ αὐτῆς, τὰ ὁποῖα πρέπει ὀλίγον κατ' ὀλίγον νὰ ἐξαλείψωσι· καθότι ἡ γνῶσις ἐκείνη τοῦ πνεύματος ὑπάρχει ἁπλῆ, καὶ εἰς τοὺς ψυχικούς συλλογισμούς δεν λάμπει. Έως ότου δὲν ἤθελεν ἐλευθερωθῇ ἡ διάνοια ἀπὸ πολλοὺς συλλογισμούς, καὶ φθάσει εἰς τὴν ἁπλότητα τῆς και θαρότητος, δὲν δύναται νὰ αἰσθανθῇ τὴν πνευματικὴν γνῶσιν,