ὁποῦ γυρίζει σκοτεινὰ εἶνʼ τοῦ δαιμόνου γέλοιον,
οὐδὲν κατέχει ποῦ περνᾷ, δὲν οἶδε ποῦ παγαίνει.
κʼ ἐκ τὸ καλὸν ὁλότελα σκοτίζεται κʼ ἐβγαίνει.
χάνει ψυχὴν καὶ τὸ κορμὶν, καὶ τοῦτο δένε ψόμαν,
κʼ εὑρισκομέν το ʼς τὴν γραφὴν ἐκ τοῦ Χριστοῦ τὸ στόμαν. 115
λοιπὸν τὸ πρῶτον λέγω σε, νύκταν μηδὲν γυρίζῃς,
ἂν ἒν καὶ θέλεις τὰ καλὰ νὰ μὴν τʼ ἀποχωρίζῃς.
Δεύτερον συμβουλεύω σε τὰ ζάρια νὰ μισήσῃς,
καὶ διʼ αὐτὰ τὴν χεῖρά σου ποτὲ νὰ μὴ τὴν σείσῃς.
ὀργίσου των τῶν ἀζαριῶν, ἀπὸ τὸν νοῦν σου ἂς ἔβγουν, 120
ὅτι ὁποῦ τʼ ἀγαποῦν αὐτὰ ταῖς ἀτυχιαῖς δουλεύγουν.
δὲν ἔχει νοῦν ὁ ζαριστής, γυρίζει σκοτισμένος,
δὲν ἔχει κρίσιν ἢ τιμὴν, ἀμμʼ ἔνʼ ἐντροπιασμένος.
ἀλλοῦ ἐρημιὰν ἐπεθυμᾷ, ἀλλοῦ θὲ νὰ πτωχάνῃ,
τὰ ξένα ῥοῦχα ʼρέγεται, καὶ τὰ δικά του χάνει. 125
ὁ ζαριστής ὀρέγεται πάντα νὰ ζυγανεύγῃ,
καὶ μʼ ἀδικιὰν ʼψηλοκοπᾷ πάντα νὰ μηχανεύγῃ˙
ὁ ζαριστὴς ἀγανακτᾷ, θυμόνεται, μανίζει,
τὴν πίστιν του καὶ τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς ἁγιοὺς ὑβρίζει.
ὁ ζαριστὴς οὐδὲν ψηφᾷ, ἂν ἒν καὶ ὀμόσῃ ψόμαν, 130
ὀμνεῖ καὶ πάντʼ ἀφιορκᾷ τὸ δολερόν του στόμαν˙
καὶ ʼπεθυμᾷ κακότυχος μὲ ξένα νὰ πλουτήσῃ,
καὶ κεῖνος ἀπὸ τὴν πτωχειὰν πολλὰ νʼ ἀγανακτήσῃ.
