Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/297

„τὸν τάφον δεῖξέ μου νὰ ʼδῶ νὰ κλαύσω τὴν Ταρσίαν!“
ὁ δὲ ἐπένευσεν εὐθὺς καὶ πᾶσιν εἰς τὸν τάφον, 820
ἀνοίγουσιν καὶ ῾βρίσκουσιν ξύλον εἰς τὸ κιβούριν,
καὶ τότε ʼβγάλλουν τὴν Ταρσιάν καὶ πᾶν την εἰς τὸ μέσον.
τοὺς ἄρχοντας ἐκράξασιν, ἐκδίκησιν ζητοῦσιν.
καὶ παίρνουν τὸ ἀντρόγυνον ὁμοῦ μέ τὴν Ζαμπέλαν
εἰς τὸ μνημεῖον τῆς Ταρσιᾶς, ἐκεῖ λιθοβολοῦν τους. 825
καὶ ἐπληρώθη τοῦ Δαβίδ τὸ ψαλμῳδοῦ ἐκείνου
„τὸν λάκκον ὤρυξαν ἀκρὸν, βόθρον μέγαν ἐποῖκαν,
καὶ εἰς αὐτὸν ἐνέπεσον αὐτοὶ (οἳ) εργάσαντό τον.“
τὸν βίον των ἐσπάραξαν οἱ ἄρχοντες τῆς πόλης.
ἐκεῖ πάλιν ἐξέβησαν, (ʼς) Αντιοχείαν πᾶσιν· 830
εὐθὺς τὸν ἐπροσδέκτησαν μετὰ χαρᾶς μεγάλης
καὶ στέψασίν τον βασιλεὰ, ἀφέντην εἰς τὸν τόπον.
καὶ τὸν γαβρὸν καὶ τὴν Ταρσιὰν ʼς τὸν τόπον του τοὺς βάλλει
καὶ βάνει τοὺς ἀντίτοπους ὡσὰν παιδιά του ποῦ ἦσαν.
κἀκεῖνος κʼ ἡ βασίλισσα, ἡ Ἀρχιστρατιοῦσα, 835
ἐπῆραν καὶ ἐξέβησαν, εἰς Τύρον ἀπαισώνουν.
ἐξαίφνης ὡς τὸν εἴδασι ὅλοι μικροὶ μεγάλοι,
ἐχάρησαν, ἐσκίρτησαν, εἶχαν χαράν μεγάλην.
ὁρίζει καὶ ἀφίνει τους τὸ τέλος καὶ τὸ χρεός τους
(εἰς) ὅσους χρόνους ἔλειπεν καὶ κεφαλὴν ἀφῆκεν. 840
κἀκεῖνος ἀποδιάβηκεν, ʼς τὴν Τρίπολιν ἐπῆγεν,
κʼ ἡ δέσποινα βασίλισσα ἀντάμα μετὰ κεῖνον.
ἐκεῖ ʼβρασιν τὸν βασιλεὰ, τὸν γέρον των πατέρα,
πλέκουν, καταφιλοῦσίν τον, κεῖνος πάλιν ἐκείνους.
καὶ ἦν ἰδεῖν, πάλιν νʼ εἰπῶ, τοῦ ψαλμῳδοῦ τὸ ῥῆμα 845
„πατέρας εὐφραινόμενος τὴν ἑαυτοῦ θυγάτηρ
γίνεται ἔκλαμπρος χαρὰ, μεγάλη εὐφροσύνη.“
ὅλοι (γοργὸν) ἐδράμασιν διὰ νὰ τοὺς ἰδοῦσιν,