ὁ οἶκός του ἐγίνετον ἅρπαγμα δημοσίου.
καὶ μετὰ ταῦτα πέρασαν τριάκοντα ἡμέραις, 790
βλέπει ὁ Ἀπολλώνιος ἓν ὄνειρον τὴν νύκταν,
ὅτι ἦλθεν ἄγγελος Θεοῦ, λέγει αὐτὸν τοιαῦτα
„γοργόν ἄμε ʼς τὴν Ἔφεσον, θεοῦ κελεύοντά σε,
νὰ προσκυνήσῃς τοὺς ἁγιοὺς, ὅλα τὰ μοναστήρια·
εἰς γυναικεῖα ἄμε δὲ καὶ ὅλα νὰ γυρεύσῃς, 795
καὶ νὰ δοξάσῃς τὸν θεὸν καὶ ὅλους τοὺς ἁγίους.“
ἐξύπνησεν, ἐγέρθηκεν, λέγει τὸ ὄνειρόν του,
καὶ τόν γαβρόν του παίρνει τον ὁμοῦ μὲ τὴν Ταρσίαν·
ʼς τὴν Ἔφεσον ἀπέπλευσεν μὲ κάτεργα μεγάλα.
εἰς τὸν ναὸν ἐπήγασιν τοῦ ἀποστόλου Ἰωάννου, 800
ἐπιστηθίου φίλου τοῦ Χριστοῦ, (τοῦ) θεολόγου.
ἦμπαν καὶ προσκυνήσασιν ἀνδρεῖα καὶ γυναίκεια,
καὶ εἰς τῆς πρωτομάρτυρος Θέκλας ἐκεῖ (ποῦ) ἦσαν
πολλαῖς ἁγίαις καλογραῖς καὶ κυρὰ Ἀρχιστρατούσα,
ἡ σύμβιος τοῦ πρίγκιπος Τύρου Ἀπολλωνίου. 805
ὡς γοῦν (ἐκεῖ) ἐχείρισεν νὰ λέγῃ τὰ συμβάντα,
(ὡς) ἦλθεν διὰ τῆς θάλασσου, λέγει διὰ τὴν γένναν,
ἐκείνη ἀναγνωρίζει τον, καὶ βράζει ἡ καρδιά της,
ἀπὸ τοῦ θρόνου ʼγέρνεται καὶ πᾷ, καταφιλεῖ τον
„ἐγᾦμαι, ἀφέντη, ἐγὼ εἶμαι, ἐγᾦμαι τὴν γυρεύεις, 810
ἐγᾦμαι ποῦ μʼ ἐβάλετε μέσα εἰς τὸ κιβώτιν·
ἂν δὲν πιστεύης κʼ εἶμʼ ἐγὼ, ἰδὲ καὶ τὴν γραφήν σου,
ἰδὲ καὶ τὸ πιττάκιν σου τὸ εἶχα ʼς τὸ κιβώτιν.“
καὶ τότε γίνεται χαρὰ ὡσὰν καὶ εἰς τὸ πρῶτον
νεκρῶν γὰρ ἐξανάστασις, νεκρῶν ἀπολωλότων. 815
καὶ τίς ἰδὼν νὰ μὴ χαρῇ καὶ τὸν θεὸν δοξάσῃ;
κάθουνται, συμβουλεύονται εἰς τὴν Ταρσὸν νὰ πᾶσιν
... Διονυσίαν καὶ τὸν Στραγγαλιῶνα.
