Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/293

καὶ ἔλα ἔξω μεθʼ ἡμῶν τὴν σήμερον ἡμέραν.
ἂν ἔβγῃς ἔξω σήμερον ἀπέσω ἀπʼ τὸ καράβιν,
ʼβγαίνω κʼ ἐγὼ ἀπʼ τὴν σκλαβιὰν κι ἀπὸ τὴν δουλοσύνην.“
καὶ κεῖνος ἀπεκρίθη την, τοῦτον τὸν λόγον εἶπεν 695
„ἐγὼ ʼπεδῶ οὐ ξεβαίνω ἕως τῆς τελευτῆς μου·
οὐχ ὄψομαι τὸν ἥλιον· ἄμε καλῶς, ἡ κόρη.“
ἡ δὲ ἀπόρει τὰ πολλὰ, οὐκ εἶχεν τί ποιήσει.
τὸ κράσπεδόν του ἔλαβεν, πάλιν παρακαλεῖ τον·
ἐκεῖνος τὴν ἐῤῥάπισεν ʼς τὴν δεξιάν σιαγῶνα. 700
τοῦτο δʼ ἐθλίβην το πολλά, ἀπὸ ψυχῆς στενάζει,
ἀνέκραζεν καὶ στέναζεν τὸ τʼ ἔπαθεν ἡ κόρη
„ἂν ἤξευρες τὸ γένος μου καὶ τίνος κόρη εἶμαι,
νὰ ἔπασχας καὶ νά ʼκλαιες ἀντάμα μετὰ ʼμένα.
ἐγᾦμαι κόρη πρίγκιπος, ἐγγόνη βασιλέως 705
τῆς Τύρου καὶ τῆς Τρίπολης καὶ τῆς Ἀντιοχείας.
καὶ δέσποινα ἡ μάνα μου μέσα εἰς τὸ καράβιν
ἐγέννησέ μʼ ἡ δύστυχος κʼ ἀπέθανεν ἐκείνη·
καὶ μέναν ὁ πατέρας μου εἰς τὴν Ταρσὸν μὲ πῆρεν
καὶ παραδίδει με ἐκεῖ τὸν κύρι Στραγγαλιῶνα. 710
εἶχα τὴν παραμάναν μου ἀντὶς μάναν καὶ κύριν,
Ἱλεωκαρδιὰν τὴν ἔκραζαν, παρηγοριὰν ψυχῆς μου,
κἀκείνη ἀφʼ ὧν ἀπόθανεν, πολλὰ κακὰ με ηὖραν.
εἶχεν ἡ Διονύσια, κυρὰ τοῦ ὁσπητίου,
κόρην μαύρην καὶ ἄσκημην, Ζαμπέλαν τὴν ἐκράζαν. 715
καὶ διατʼ ἤμουν ὄμορφη, πάντα ἐζήλευσάν μου.
καὶ μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν πῆγα ʼς τὸ ἀκρωτήριν,
νὰ κλάψω παραμάναν μου ʼς τὸ μνῆμάν της ἀπάνω.
ἐκεῖ ʼπεψαν τὸν δοῦλόν τους διὰ νὰ μὲ σκοτώσῃ·
γυμνὸν βαστάνει τὸ σπαθὶν νὰ μʼ ἀποκεφαλίσῃ, 720
καὶ ζήτημαν τοῦ ζήτησα ἄχρις ὡς μίαν ὥραν·
καὶ στάθηκα νὰ προσευχθῶ ὡς διὰ τὴν ψυχήν μου·