Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/289

καὶ ʼρώτησέ τον, „πῶς ἔχει ἡ κόρη ή Ταρσία;“
ὁ δὲ „καλῶς ἔχει“ φησίν, κἀκεῖνος πάγει μέσα.
ἐκείνη πάλιν ἐγερθεὶς πίπτει ʼς αὐτοῦ τοὺς πόδας,
παρακαλεῖ καὶ τὸν αὐτόν, τοὺς πρώτους λόγους λέγει,
δεικνύει καὶ τὸ ψυχικόν τῆς ἔδωκεν ὁ ἄρχος. 575
ὡς εἶδεν καὶ ὡς ἤκουσεν την παρθενιὰν τὴν εἶχεν,
λυπᾶται, κλαίει καὶ αὐτὸς διπλὸν χρυσὸν τῆς δίδει,
καὶ φεύγει καὶ ἀφίνει την μετὰ λύπης μεγάλης.
ὁ ἄλλος ἄρχων ἔστεκεν ἔξω κι ἀνάμενέν τον·
ἐστράφην ἔξω κʼ ἔστεκεν, λέγεν αὐτὸν τὸν λόγον 580
„μακάρι νᾆχες μοῦ τὸ ʼπεῖν παροῦ τὴν λύπην ποὔχω;“
ἦλθεν κι ὁ τρίτος· ὡς αὐτοὺς ἀπέπεψεν κʼ ἐκεῖνον·
καὶ τῇ πρωΐ γὰρ ἔλαβεν τά χρήματα τά ἔχει
καὶ τὸν Μαρκίον τά ʼδωκεν, τὸν ἀσεβῆ ἐκεῖνον.
„λάβε“ φησίν, „τὰ χρήματα, κἀγὼ παρθένος μένω.“ 585
ἐκεῖνος δὲ ὁ ἀσεβής εἰς τὸ πορνειὸν τὴν στέλλει·
ἐκείνη πάλιν συνηθῶς τὴν παρθενιάν της είχεν,
καὶ χρήματα τὴν ἔδιδαν πολλὰ διὰ τὴν ψυχήν τους.
ὁ δὲ σκληρὸς Μαρκίωνας οὐκ ἤθελεν γὰρ οὕτως,
τὸν Πωκαρώπαν ὥρισεν νὰ πάγῃ νὰ τὴν φθείρῃ. 590
ἐκεῖνος δὲ ἀντίλεγε, „οὐ δύναμαι ποιῆσαι.“
ὡς γοῦν τὸν ἐφοβέρισεν, ἐγέρνεται καὶ πάγει.
κἀκείνη εἰς τοὺς πόδας του πίπτει, παρακαλεῖ τον·
ὁ δὲ φησιν, „οὐκ ἠμπορῶ τοῦτο νὰ τὸ ποιήσω.“
ἡ δὲ „καὶ τʼ εἶναι τόση βιὰ τὴν ἔχει ὁ Μαρκίων;“ 595
διὰ αὐτὰ τὰ στάμενα νὰ ἔχῃ καὶ τὸ κέρδος.“
κʼ ἡ κόρη παρεκάλει τον, τοῦτον τὸν λόγον λέγει
„ἂν θέλῃ στάμενα πολλὰ, νὰ ἔχῃ καὶ τὸ κέρδος,
ἐγὼ ἐπίσταμαι καλῶς κιθάραν νὰ τὴν παίζω,
νὰ τραγουδῶ πανέμνοστα, αἰνίγματα νὰ λέγω· 600