Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/286

ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν, κυριακὴν ἡμέραν,
Διονυσία ʼξέβηκεν μετὰ καὶ τὴν Ζαμπέλαν 475
καὶ ἡ Ταρσία μετʼ αὐταῖς κι ἄλλαις πολλαῖς γυναῖκες,
ἀκ τὴν μέσην ἐδιάβησαν τὴν ἀγοράν τοῦ φόρου,
στέκουνται ἄνδρες, βλέπουν ταις, τοῦτον τὸν λόγον εἶπον
„εὐλογημένʼ ἡ μάνα σου κι ὁ κύρις σου, Ταρσία,
ὁποῦ ἐποῖκαν ἥλιον ἔκλαμπρον σὰν ἡμέρα 480
καὶ φέγγος ἐξ ἀνατολῶν ὁλόγομον, σελήνη.
αὐτὴν ὁποῦ τὴν ἔσπειρεν, κατάρας ὥρα ἦτο,
χαλκοῦ, σιδήρου μούζωμα, κακόπλαστον τσουκάλιν.“
καὶ ταῦτα γὰρ ὡς ἤκουσεν ἡ μάνα τῆς Ζαμπέλας,
βουλὴν βουλεύεται πικρὰν, θάνατον τῆς Ταρσίας. 485
ἐστράφην εἰς τὸν οἶκόν της, τὸν ἄνδρα της ἐλάλει
„ἐὰν οὐ σφάξῃς τὴν Ταρσιὰν, κατέσφαξε ἐμέναν·
οὐ δύναμαι νὰ τὴν θωρῶ ʼς τὸ σπήτιν μου νὰ στέκῃ.
ἡ παραμάνʼ ἀπόθανεν, ὁ κύρις της ἐπνίγη·
αὐτὴ νὰ στέκῃ ζωντανὴ εἰς ὕβριν τῆς Ζαμπέλας;“ 490
τοσοῦτον τὸν ἐνάγκασεν ἡμέρα τὴν ἡμέρα,
ἐπένευσεν τὸν θάνατον τῆς ὀρφανῆς νά γένῃ.
κράζουσιν δοῦλον ἐξ αὐτῶν ἔξω ἀκ τὸ χωρίον,
ὀνόματι Θεόφιλον, καὶ δίδωσίν τους ὅρκον
νὰ κρύψῃ τὸ μυστήριον καὶ νὰ ʼχʼ ἐλευθερίαν 495
καὶ χίλια τάλαντα χρυσὰ ὅπου θέλει νὰ πάγῃ,
ἐπὶ μνημεῖον τὸ λοιπὸν ἔξω ʼς τὸ ἀκρωτήρι,
ὅπου ʼναι παραμάνα της, ἡ Ἱλεωκαρδία.
εἶχεν συνήθειαν ἡ Ταρσιὰ καὶ πήγαινεν ʼς τὸν τάφον
κʼ ἔκλαιν τὴν παραμάναν της καὶ στρέφετο ὀπίσω. 500
ἔκειτο ὁ Θεόφιλος κρυμμένος εἰς τὸν τάφον·
ἐξαίφνης ἐξεπήδησεν καὶ δράσσει την τὴν κόρην,
καὶ τὸ σπαθίν του ʼξέβαλεν διὰ νὰ τὴν ἀποκτείνῃ.
ἐκείνη κλαῖ καὶ λέγει τον „καὶ τί ἁμαρτιὰν ἐποῖκα;“
ἐκεῖνος ἀπεκρίθηκεν, „σὺ ἁμαρτιὰν οὐκ ἔχεις· 505