Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/284

καὶ κράζει τὸν διδάσκαλον καὶ ἥμισα τὸν δίδει,
καὶ κείνη τἄλλα ἥμισα ὑπᾷ ʼς τὸ μοναστήριον
κʼ ἐκ τὴν πολλήν της ἀρετὴν ʼγουμένισσαν τὴν κάμνουν,
ἁγίαν τὴν ἐκράζασιν καὶ κοσμικὰ ἐφόρει.
Ἀλλʼ ὡς τροχὸν ἂς στρέψωμεν τὸν λόγον ʼς τὰ ὀπίσω. 415
βυζάστριαν εἶχεν παρευθὺς μέσα εἰς τὸ καράβι
καὶ τὸ παιδὶν ἐβύζανεν καὶ κόρην τὴν ἐποῖκεν
καὶ παραμάνα γίνεται αὐτῇ Ἱλεωκαρδία,
αὐτὸν ἦτο τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς ἐκείνης.
τὸν ναύκλερον ἐκέλευσεν, εἰς τὸν Ταρσόν ἐπῆγεν, 420
ʼκεῖ φίλον εἶχεν, ὄνομαν κύριν Στραγκαλιῶνα·
εἶχεν γυναῖκα καὶ αὐτὸς κυρὰν Διονυσίαν·
εἴχασιν κόρην καὶ αὐτοὶ, βρέφος εἰς τὸ βαβάλι,
Ζαμπέλαν τὴν ἐκράζασιν τὴν κόρην ὁποῦ εἶχαν.
ʼκεῖ φέρνει Ἀπολλώνιος τὴν κόρην του, τοὺς δίδει, 425
καὶ τὴν βυζάστριαν μετʼ αὐτῆς, καὶ ἄπειρον λογάριν,
βαπτίζει την ʼς τό ὄνομαν τῆς πόλεως Ταρσίαν.
εὐθὺς παραλαμβάνουσιν τὴν κόρην μετὰ ὅρκους,
καλῶς νὰ τὴν φυλάξουσιν καὶ νὰ τὴν ἀναγυιώσουν.
ἀλλʼ οὐκ ἐφύλαξαν, ἰδοὺ, τοὺς ὅρκους ἄχρι τέλους. 430
ὁ μὲν ὁ Ἀπολλώνιος ὑπάγει κατὰ κόσμου
καὶ βασιλείαν καὶ τιμὴν ὅλα ἠρνήθηκέν τα,
ὡς ἔμπορος πραματευτὴς ἔπλεεν ʼς τὸ καράβιν.
ᾑ κόραις ἐνεθρέφοντο εἰς μίαν ἡλικίαν·
ἀλλʼ ὥσπερ λάμπʼ ὁ ἥλιος πλέον παρὰ τὰ ἄστρη, 435
καὶ ὅσον ἔχει χωρισμὸν τὸ φῶς ἀπὸ τὸ σκότος,
οὕτως ἐλάμπεν ἡ Ταρσιὰ ἀπὸ τὴν ἄλλην κόρην.
ἐκεῖνοι ἐφθονοῦσάν την διὰ τὸ κάλλος τό ʼχεν,
καὶ ῥᾷστα φθόνος ἔπεσεν εἰς τὰς ψυχὰς τῶν δύο.
ἰδοὺ, χρόνοι περάσασιν τεσσάρες τε καὶ δέκα, 440
ἡ παραμάνα τῶν παιδιῶν ʼς τὰ ἔσχατα ἐνέπνει.