Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/282

ὁ δʼ Ἀπολλώνιος κρατεῖ τὰς ὄχθας τῆς θαλάσσης,
στρέφεται, βλέπει, (καθορᾷ) ξύλον ἀρματωμένον· 350
πλησιάζει καὶ ἀναρωτᾷ πόθεν (οἱ ναῦται) εἶναι·
οἱ δὲ φωνὴν ἐβάλασιν, Ἀντιοχείας εἶναι,
καὶ θέλουν καὶ γυρεύουσιν Ἀπόλλωνα τὸν πρίγκηψ.
ὁ δέ „καὶ τί τὸν θέλετε;“ στέκετʼ, ἀναρωτᾷ τους.
λέγουσιν, „ὁ Ἀντίοχος, ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος, 355
ὁ τύραννος ὁ ἄθλιος, ὁ βεβορβορωμένος,
τὴν νύκταν ὡς εὐφραίνετο μετὰ τῆς θυγατρός του,
ἐξαίφνης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πῦρ πίπτει παραχρῆμα,
καὶ ἥψατο ὁ οἶκός του κἀκεῖνος καὶ ἡ κόρη,
καὶ δίκην (δίκῃαν) ἔλαβεν πυρὸς τοῦ αἰωνίου. 360
οἱ ἄρχοντες καὶ ὁ λαός, μικροί τε καὶ μεγάλοι,
ἔστειλάν μας εἰς ἔρευναν κυροῦ Ἀπολλωνίου,
διὰ νὰ τὸν στέψουν βασιλεὰ καὶ νὰ τὸν προσκυνήσουν.“
ὁ δʼ Ἀπολλώνιος εὐθὺς γοργὸν ἀπολογεῖται
„ἐγᾦμαι τὸν γυρεύετε· μετὰ χαρᾶς νὰ ἔλθω.“ 365
ὁρίζει, δίδουν τους ψωμίν (τε) καὶ κρασὶν καὶ κρέας.
ἀφῆκάν τους καὶ πήγασιν νὰ δώσουσιν μαντάτον.
καὶ κεῖνος ἀπεκίνησεν κʼ ἦλθεν εἰς τὸ παλάτιν.
ὁ βασιλεὺς, ὡς τʼ ἤκουσεν, χαρὰν μεγάλην εἶχεν
καὶ τὸν θεὸν ἐδόξαζεν μετὰ περιχαρείας 370
εἰς τὸν γαβρὸν τὸν ἔλαβεν ἄξιον τῆς βασιλείας.
ἀλλʼ ἄκουε τί συνέβηκεν δυστύχημα τὴς τύχης.
ἐκεῖνος εὐτρεπίζετο νὰ ὑπᾷ ʼς τὴν Ἀντιοχείαν,
κʼ ἡ κόρη δὲν τὸν ἄφινεν ἐκ τὴν πολλὴν ἀγάπην,
τὸν ἄνδρα της ἐδέετο, τὸν κύριν της προσκύνα, 375
μετὰ κλαυθμὸν ἀνέκραζεν, μετὰ πικρᾶς καρδίας
„ἄφες μʼ, ἀφέντη μʼ, ἄφες με, νὰ ὑπάγω μετʼ ἐκεῖνον,
νὰ ὑπάγω μὲ τʼ ὀμμάτια μου, (νὰ ὑπάγω) μὲ τὸ φῶς μου.“
ἐπαίνεσεν ὁ βασιλεὺς, δίδει τὸ θέλημάν της.