Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/279

καὶ χθὲς εἶδα καὶ γνώρισα, μαθήτρια οὐ σώζω.
κι ἂν ἔναι θέλημα τὸ σὸν κι (ἂν ἔναι) ὁρισμός σου,
ἂς μένῃ Ἀπολλώνιος ἡμέρας πρὸς τὸ σπήτι,
ἔδε νὰ μάθω ᾄσματα, νὰ κρούω τὴν κινύραν,
νὰ παιδευθῶ τὴν μουσικὴν καλῶς ὡσὰν ἐκεῖνος.“ 260
ὑπέκλινε ʼς τὸ θέλημα τῆς κόρης ὁ πατέρας
καὶ Ἀπολλώνιον εὐθὺς κράζει, κʼ ἦλθεν ὀμπρός του,
καὶ λόγους παρακλητικοὺς ἔλεγεν πρὸς ἐκεῖνον
„ἰδού, ὦ Ἀπολλώνιε, ἡ Ἀρχιστρατηγοῦσα
τὴν μουσικὴν ἐπιθυμεῖ νὰ μάθῃ ἄχρι τέλους, 265
τὸ πλῆκτρον, τὸ δεκάχορδον, ὅλον νὰ τῆς τὸ μάθῃς.
καὶ μεῖνε ʼς τὸ παλάτιν μου νὰ χαίρεσαι μʼ ἐμένα,
νὰ τρῷς, νὰ πίνῃς μετʼ ἐμοῦ καὶ νὰ καβαλλικεύῃς,
νἄχῃς κραββάτιν ἔμορφον, δοῦλον νὰ σοῦ δουλεύῃ.“
εὐθὺς ὁ Ἀπολλώνιος κλίνει τὴν κεφαλήν του 270
„ʼς τοὺς ὁρισμούς σου“ ἔλεγεν, „ἀφέντη, ὡς κελεύεις.“
ὡς γοῦν ἐποίησεν καιρὸν καὶ ἔκαμεν ἡμέρας,
καὶ τὴν κιθάραν ἔδειχνε τὴν κόρην καθʼ ἡμέρας,
ἦμπεν εἰς τὴν ἀγάπην του, κʼ ἐσέβη εἰς τὸν πόθον·
ἀπʼ τὴν πολλήν της φρόνησιν κἀνεὶς οὐκ ἔξευρέν το 275
τριὰ ἀρχοντόπουλʼ εὐγενῆ καὶ βασιλεῶν παιδία
ἐκάθουνταν κʼ ἐκδέχονται τὸ ποιὸς θέλει τὴν πάρῃ,
εἶναι κʼ οἱ τρεῖς ἐρωτικοὶ, εἶναι καὶ ἀντρειωμένοι,
καὶ κατὰ σάρκα εὐγενεῖς, νὰ ʼπῆς ʼς ἕνʼ ἔτος εἶναι.
καθίζουν, συμβουλεύονται, γράφουν ἕναν πιττάκιν, 280
στέλλουν το τὸν πατέρα της οἱ τρεῖς ὁμοῦ ἀντάμα.
ἔτυχεν ὁ Ἀρχίστρατος, ἦτον εἰς τὸ κυνήγι,
ἦν δὲ καὶ Ἀπολλώνιος ὁ πρίγκιψ μετʼ ἐκεῖνον.
ὡς γοῦν ἐς χεῖρας ἔλαβεν ὁ βασιλεὺς τὸ γράμμα,
εἶχεν ἡ φράσις οὕτως δὲ τῶν τριῶν παδιῶν ἐκείνων 285
„αὐθέντη μέγα, βασιλεὺς Ἀρχίστρατε, συγχαίρου,
μετὰ παντὸς τοῦ οἴκου σου, καὶ μὲ τὴν βασιλειάν σου·