Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/272

„ὅστις μικρὸς μεγάλος τε, πλούσιός τε καὶ πένης
δηλώσει τὰ αἰνίγματα καὶ τὰ ʼρωτήματά μου,
νὰ παίρνῃ νόμιμον εὐθὺς τὴν κόρην μου γυναῖκα· 45
εἰ δʼ ἀπαιτύχῃ τʼ αἴνιγμα καὶ τὰ ʼρωτήματά μου,
νὰ ʼμπήγουν τὸ κεφάλι του ἀπάνω ʼς τὰ προχιόνα.“
ὥστε πολλοὶ ἀπέθανον πικρῶς τε καὶ ἀδίκως.
Ἦν δὲ πόλις ὀνόματι Τύρος ἐν τῇ Συρίᾳ,
ἐν ταύτῃ ἐβασίλευεν ʼπολλώνιος ὁ πρίγκηψ· 50
ἦν δʼ εὐγενὴς ἐξ εὐγενῶν καὶ γνῶσι κεκτημένος.
ἀκούσας τοίνυν καὶ αὐτὸς τὰ ῥήματα τοῦ ἄναξ,
τὸ κάλλος καὶ τὴν ἐμορφιὰν, τὴν σύνεσιν τῆς κόρης,
ὑπάγʼ εἰς Ἀντιόχειαν, Ἀντίοχον ἐλάλει·
ὁ δὲ ἀσμένως δέχεται καὶ μὲ περιχαρείας, 55
τὸ αἴνιγμα τοῦ ἔλεγεν τὸ εἶχεν κατʼ αὐτοῦ του.
ἄκου τὸ τί ʼν τό αἴνιγμα καὶ τὴν φράσιν τὴν ἔχει.
„ἐγὼ ἔχω τὴν ἐντροπήν“ φησιν, „τῆς ἁμαρτίας·
ἐγὼ συνείθισά“ φησιν, „τῆς σαρκὸς τῆς μητρός μου,
ὅστις δʼ ἀνὴρ τῆς γυναικὸς, τὸν ποῖον οὐχ ευρίσκω.“ 60
ἀκούσας Ἀπολλώνιος εὐθὺς ἀπολογεῖται
„ἐπεὶ ʼντροπὴν αἰσχύνεσαι, λέγεις, τῆς ἁμαρτίας,
ἀλήθειαν γὰρ εἴρηκας· τὴν θυγατέραν σοὔχεις
ὄχι ὡς γυναῖκα νόμιμον, ἂν μὴ ὡς παλλακίδαν.“
ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς Ἀντίοχος τοῦ λόγου 65
ἀπολογήσατο γοργόν „ἀλήθειαν οὐ λέγεις,
ἀλλʼ ἐπειδή ʼσαι πρίγκιπας καὶ νέος ὡραιωμένος,
δίδω σʼ ἡμέρας μετρητὰς εἴκοσιν νὰ τὸ εὕρης,
νὰ πάρῃς καὶ τὴν κόρην μου ὡς νόμιμον γυναῖκα.
εἰ δὲ καὶ οὐδὲν δύνασαι νὰ εἴπῃς τὴν ἀλήθειαν, 70
νὰ ʼμπήξω τὸ κεφάλιν σου ἀπάνω εἰς τὸ κάστρον.“
ὁ δʼ Ἀπολλώνιος εὐθὺς γοργόν ἀπολογεῖται
„νὰ ʼδῶ,“ φησι, „τό αἴνιγμα καὶ νὰ τὸ (καὶ) σκοπήσω,