Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/144

σκλόπαις, μπουμπάρδαις, βόλια, δισσάκια γιωμάτον,
ἀνακαράδες, βούκινα, χοντρὰ ἀπελατίκια 340
[συρλάδες καὶ τὰ μπίφαρα, ἀνακαρὰν τὸν λέγουν,]
καὶ βούκινον ὁπῶ ʼδωκεν καὶ ʼξοίκησεν τὸν κόσμον,
καὶ ἄλλα πλέα ἴδια
τὰ ὅποια ἀλησμόνησα ἀπὸ τὴν ζαλισίν μου.
(καὶ τοῦτο) λέγω ἐγὼ, κυρὰ συντέκνισσα, νὰ ἠξεύρης, 345
ὅτι ὡσὰν μʼ έκτύπησεν τὴν κοπανιὰν ἐκείνην
τὴν δολερὰν καὶ τὴν πικρὰν καὶ τὴν θανατηφόρον,
εὐθὺς ὡσὰν μʼ ἐκτύπησεν μέσα εἰς τὸ τζακίτι,
ἐφάνη με, ὁ οὐρανός ἐχάλασεν ἐπάνω
καὶ ἤστραψεν καὶ βρόντησεν καὶ χάλασεν ὁ κόσμος· 350
τὰ ʼμάτιά μου ἤστραψαν ὡσὰν ταῖς τζιμπυλίδες,
ὁ μυελός μου ἐτρόμαξεν καὶ τὸ κορμί μου ὅλον,
καὶ ἐγενόμην τρομικὸς ἐκ τὸν πολύν τὸν φόβον·
καὶ βλέπεις με, συντέκνισσα, μὲ τό ʼνα ʼμάτιν εἶμαι,
μέ τό ʼνα ʼμάτι σὲ θωρῶ, μὲ τἄλλο δὲν σὲ βλέπω. 355
ὅμως ἐγὼ ἐθάῤῥεσα, κυρά μου, εἰς ἐσένα,
νὰ μὴ σὲ λάθῃ τίποτε εἰς ὅλην σου τὴν γνῶσιν,
καὶ οὐ περιεργάστηκα τούτου τὴν πονηρίαν.“
ὑπόλαβεν ἡ ἀλουποῦ, τὸν λύκον ταῦτα λέγει
„ἀφέντη μου, κὺρ σύντεκνε, νὰ ʼπῶ τὴν ἀφεντειά σου, 360
ἡ γνῶσις ἔναι πανταχοῦ ʼς τὸν κόσμον ἐσπαρμένη.
καὶ τί ἂν ἔναι γάδαρος καὶ περιφρονημένος;
ἴδε τὸν θάνατον αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπιβουλίαν
καὶ ἀδικίαν δόλιον καὶ τὴν συκοφαντίαν,
χωρὶς νὰ πταίσῃ τίποτες ἄξιον καταδίκης, 365
ἡμεῖς ἐδιεκρίναμεν αὐτὸν τοῦ θανατῶσαι.
καὶ ὁ θεὸς ἰδὼν αὐτοῦ τὴν ταπεινοφροσύνην
ἐδῶκέν τον καὶ φρόνεσιν, ἐδῶκέν τον καὶ γνῶσιν,
ἵνα γλυτώσῃ ἀφʼ ἡμῶν μὲ τὴν προτίμησίν του.
οὐ μόνον δὲ ἐγλύτωσεν, ἀλλὰ χαρβάλωσέν μας, 370
καὶ ἔποικέν μας ἄπρακτους καὶ ἐντροπίασέ μας.“
οὕτως παρηγορήθησαν μετὰ αἰσχύνης πλείστης,