Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/143

ταῦτα ἐκομπολόγησε ὁ γάδαρος ἐκεῖνος
τὸν λύκον, καὶ ἐποίησεν καθὼς τὸν ὀρδινιάσεν· 305
ἀνέβην εἰς τὸ πόδωμαν ὁ λύκος καὶ ἐκάτσεν,
κʼ οὗλον τὸν ἐκατέστησεν ʼς τὸν ποῦντον ὅπου πρέπει,
γριλόνει ὁ λύκος νὰ ἰδῇ τὸ πότε νἄλθῃ χάρις,
πότε ἰδῇ τὸ πέταλον ἀντάμα μὲ τὴν χάριν·
ὁ γάδαρος * βολύσσει τον, τζιλιπουρδᾷ καὶ κροῦ τον 310
μὲ ὅλην του τὴν δύναμιν, ὅσον κι ἂν ἐδυνήθην,
κʼ ἐκτύπησέ τον μὲ θυμὸν καὶ ἐχαρβάλωσέ τον,
ἔμπροστεν τὸν * ἐρόντζεψεν ʼς τὴν μέσην τοῦ πελάγους.
εὐθὺς βάνει τὸν φώναρον καὶ ἐξεματζουκόνει
καὶ σφυροκατουρεῖ συχνὰ καὶ συχνοπορδαλίζει. 315
σηκόνει τὴν οὐράκλαν του, ἀνοίγει καὶ τὸ στόμα,
καὶ οὐριάζει καὶ τζηνᾷ καὶ ʼξοίκησεν τὸν κόσμον.
γυρεύει καὶ τὴν ἀλουποῦ μὴ νὰ τὸν κουκουδώσῃ·
ἡ ἀλουποῦ τὸ νὰ ἰδῇ τὴν ἀπειλὴν ἐκείνην,
ἐκρήμνισεν καὶ ἔδωκεν ʼς τὴν θάλασσαν ἀπέσω· 320
ἐπῆράν την τὰ κύματα, ʼς τὸν λύκον τὴν ἐπῆγαν.
ὁ λύκος δὲ κατὰ λεπτὸν τὴν ἀλουποῦ ἐρώτα,
λέγει, „καὶ τί μὲ ἐρωτᾷς καὶ τί μὲ συντυχαίνεις;
ὁ θεὸς μᾶς ἐλευθέρωσεν νὰ μὴ μᾶς θανατώσῃ.
ἐκ τὴν κοιλιάν του ἐξέβαλεν ὡσὰν ἀπελατίκι 325
μακρύν, χοντρὸν καὶ ἔμπροσθεν εἶχεν ὡσὰν καπούσι.
ἀλλʼ εἰ τὴν δώσῃ μιὰν φορὰν, ζωὴν ποσῶς οὐκ ἔχει.
ἐγύρεψεν καὶ μὲ πολλὰ μὴ νὰ μὲ κουκουδώσῃ,
πλὴν τῆς μητρός μου ἡ εὐχὴ καὶ τοῦ καλοῦ πατρός μου
ἔσωσάν με κʼ ἐγκρεμνίστηκα ʼς τὴν θάλασσαν ἀπέσω 330
κʼ ἐγλύτωσα τὴν συμφορὰν ἐκείνην ὅσην εἶδα,
καὶ πλεὰ μὴ ʼδοῦν τὰ ʼμάτια μου τοιαύτην καταδίκην.“
ὁ λύκος δὲ τὴν ἀλουποῦ πάλιν ἐξανερώταν
„ʼπέ μοι, κυρὰ συντέκνισσα, καὶ μὲ τὸ ἐξηγήσου
τὸ μπουσδουγένι ποῦ τὸ ʼχεν, κʼ ἐγὼ οὐδὲν τὸ εἶδα.“ 335
[λέγει], „ἂν τό ʼχες ʼδεῖν, κὺρ σύντεκνε, ἐκ τὴν κοιλιάν του ἐξέβην
ὁμοιάζει ἡ κοιλία του, ἔχει ἀρματοθήκη,
ματζούκαις καὶ κοντάρια, χοντρὸ ἀπελατίκι,