Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/141

τιμὴ νἄχετʼ, αὐθένταις μου, αὐτὰ μὲ ἐπολέμαν
ἐκεῖνος ὁ αὐθέντης μου κʼ ἀπεδυνάτουν τόσον, 235
ὅτι ἀπό τὴν πεῖνάν μου δύναμιν οὐδὲν εἶχα
καὶ τὸ βαρὺν τὸ φόρτωμαν κι ἀπὸ τὸ δόσμαν κροῦσμαν
ἔτρεμαν τὰ ποδάρια μου, ἔτρεμεν τὸ κορμί μου,
καὶ συχνοεκοντέλυσα καὶ βούλομουν νὰ πέσω.
κʼ ἐγὼ ἀπὸ τοῦ φόβου μου νὰ μὴ μὲ θανατώσῃ 240
ᾑ μύξαις νεῦρα ἐγίνονταν, ώσὰν τὸ λέγει ὁ μῦθος.
λοιπὸν ὡς εἶδεν ὁ θεὸς τοσαύτην καταδίκην
τὴν γενομένην εἰς ἐμὲν ἐκ τὸν πικρὸν ἀφέντην,
ἐλέησέ με ὁ Θεὸς καὶ ἐξαπόστειλέ σας,
τοιούτους ἄρχοντας καλοὺς, πρὸς τὴν ἐλευθεριάν μου. 245
εὐχαριστῶ οὖν τὸν θεὸν καὶ τὴν ἀντίληψίν σας,
ὅτι καὶ παίδευσιν καλὴν θέλετε μὲ παιδεύσει
καὶ γράμματα καὶ διδαχὴν, κʼ ἐγὼ πάλε ὡς δοῦλος
εἰς ὅ,τι μὲ ὁρίσετε γοργὸν νὰ τὸ πληρώσω.“
ταῦτʼ ἔλεγεν ὁ γάδαρος ὡς φρόνιμος ὁποῦ ʼτον. 250
μὴ νὰ γλυτώσῃ ἀπʼ αὐτοὺς, τᾆχεν ἐν ὑποκρίσει.
ἡ δʼ ἀλουποῦ ἡ πονηρά, ἡ δολιοπανοῦργος,
λέγει τὸν γάδαρον εὐθὺς μὲ ἀπειλὴν μεγάλην
„τί τζαμπουνίζεις, γάδαρε, καὶ τί στραβοκωλίζεις;
στάσου ὀμπρός μας σύντομα καὶ ἐξομολογήσου, 255
καὶ ʼπέ μας τὴν ἀλήθειαν, ὅσας κλεψιὰς ἐποῖσες.
ἄφες τὰ τζαμπουνίσματα αὐτὰ τὰ τζαμπουνίζεις.
αὐτὰ σκατὰ ποῦ λὲς εἶναι καὶ ψεματολογία.
οὐ στέργομεν, οὐ θέλομεν τοιαύτας διηγήσεις.“
τότε ἰδὼν ὁ γάδαρος καὶ ὅλως ἀπελπίσας 260
καὶ πρὸς αὐτὰς φθεγξάμενος τοιαῦτα ἀναφέρει
„καλὰ νὰ τʼ ἐγνωρίσετε, ἀφένταις ἐδικοί μου,
ἀπὸ τὸ μαρουλόφυλλον ἐκεῖνον ὅσον εἶπα,
ἄλλον οὐδὲν ἐπίσταμαι, ὁ οὐρανὸς τὸ βλέπει.“
ἀκούσας δὲ ἡ πονηρὰ ἀλώπηξ οὕτως ἔφη 265
„καὶ τί ἄλλον ἁμάρτημαν χειρότερον ʼς τὸν κόσμον;“
ὅμως ἐδώκασιν βουλὴν τοῦ ἀποκτεῖναι τοῦτον.
ὁ γάδαρος δὲ θεωρῶν αὐτῶν τὰς πανουργίας,