Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/140

καὶ ἦλθα εἰς κατάνυξιν καὶ ἐνελογισάμην
τὰς ἁμαρτιάς μου τὰς πολλὰς καὶ τὰ κακὰ τʼ ἐποῖκα. 200
καὶ ἀναιβάνω ʼς τὸ βουνὶν τάχα νὰ θέλω κλάψῃ
πρὸς τὰ κακὰ τὰ ἔποικα, νὰ σώσω τὴν ψυχήν μου.
καὶ δάκρυα οὐδὲν ἔχω καὶ σφίγγομαι ὀλίγο,
καὶ τὴν οὐράν μου κατουρῶ, τὰ ὀμμάτιά μου βρέχω,
καὶ εἰς τὰ ʼματοφρύδια μου κρεμάζονται οἱ κόμποι, 205
καὶ ὁμοιάζουν δάκρυα καὶ ἔχω μέγα θάῤῥος,
ὅτι ὁ θεός τὰ δάκρυα περὶ πολλοῦ τὰ ἔχει.“
ὁ λύκος δὲ ὡς ἤκουσεν κατάνυξιν τοσαύτην
καὶ τὴν ἐξομολόγησιν τὴν καθαρὰν ἐκείνην,
ἐθαύμασεν τὴν σύνεσιν, μεταβολὴν τὴν ταύτης, 210
καὶ ὑποδέξατο αὐτὴν καὶ ἐσυγχώρησέν την,
λέγων καὶ ταῦτα πρὸς αὐτήν „κυρία μου ἁγία,
τὸν Μανασσῆν ἐνίκησας, τὴν πόρνην ἐμιμήσω,
καὶ γέγονας σὺ ὅμοιος πάλε ὥσπερ ἐκείνους,
ὁσία μου, ἁγία μου καὶ δεδικαιωμένη, 215
καλότυχη, καλόμοιρη καὶ δεδικαιωμένη,
.... κλαδὶν τῆς παραδείσου
νὰ ἔτυχα κʼ ἐγὼ ἐκεῖ εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου.
ὄντως, κυρὰ συντέκνισσα, ἡ ἀρετή σου αὕτη
ὑπὲρ ἐμὲ ἐγένετον ἡ σεσυγχωρεμένη.“ 220
λοιπὸν οἱ δυὸ ἠστάθησαν, συγχώρησιν ἐποῖκαν,
λέγουσιν καὶ τὸν γάδαρον, „εἰπὲ καὶ σὺ, καλέ μου,
μηδὲν τὸν κρύψῃς ἀφʼ ἡμῶν, τῆς ἀληθείας λόγον.“
ὁ γάδαρος ἐστέναξεν ἐκ μέσης τῆς καρδίας
καὶ λέγει ταῦτα πρὸς αὐτοὺς ἐν ἐξομολογήσει 225
„ἐκεῖνος ὁ ἀφέντης μου ἐβαρυφόρτονέ με
μαρούλια καὶ λάχανα καὶ ἄλλα τὰ τοιαῦτα,
κʼ ἐγὼ ἀπὸ τὴν πεῖνάν μου (ὁποῦ ʼχα σὰν τὸν σκύλο)
ἐγύριζα τὸ στόμα μου κʼ ἐμπουκονόμην φύλλον,
ἄλλοτε μόλις ἔσωνα κʼ ἐμπουκονόμην φύλλον, 230
καὶ ἄλλοτε οὐκ ἔσωνα καὶ ἐκοπάνιζέ με
μὲ ῥέκλαν στραβοδίκωλον τὸ κωλοκούκουρόν μου,
καὶ βέργιζεν ὁ κῶλός μου κʼ ἐσυχνοπορδοκόπουν.