Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/139

πολλὰ ἐπιβουλεύθηκα νὰ τῆς τὴ θέλω πάρῃ,
ἀλλὰ οὐδὲν ἠμπόρεσα νὰ πάρω τὴν καβάκαν.
λοιπὸν ἄκουσον τί ἔποικα .........
ἐβλέπω, περιεργάζομαι, ἔχει κάτον ἡ γραῖα,
χοντρὸν κατάκιν κόκκινον, τήν τρίχα μου ὁμοιάζει. 170
ἔχει ἀγάπην εἰς αὐτὸ ὡσὰν κʼ εἰς τὴν καβάκα,
τὸν κάτον διὰ τοὺς ποντικούς, τὴν ὄρνιν διὰ τʼ αὐγά της
καὶ μιὰν ἡμέραν εὕρηκα ἄδειαν, ὡσὰν μὲ πρέπει.
ὁ κάτος κάπου ἔλειπεν κʼ ἐγὼ ἀντὶς τὸν κάτον
ἔρχομαι πρός τὴν γραῖαν .... 175
καὶ μὲ ταπείνωσιν πολλὴν, μὲ ταπεινὸν τὸ σχῆμα,
θωρεῖ ἡ γραιὰ πῶς ἔρχομαι, ἔχει το, κάτος ἔναι,
καὶ κράζει με ἡ ἄτυχος εἰς τʼ ὄνομα τοῦ κάτου
„καὶ πῶ ʼλιπες, παρδίτζη μου, καὶ ποῦ ʼσουν τόσην ὥραν;“
καὶ βούλετον ἡ ἄτυχος ἐκείνη ἡ λουλόγρια 180
νὰ μὲ ταγίσῃ τίποτες καὶ νὰ μὲ ὁμαλίσῃ,
ὡσὰν εἶχεν συνήθιον ἡ γραῖα πρὸς τὸν κάτον·
ἐγὼ καλοζυγόνω την καὶ πιάνω τὴν καβάκα.
θωρεῖ ἡ γραιά καὶ λέγει με „τὴν ἀδελφή σου παίζεις;"
ἐγὼ δὲ τζαγκαρόνω την ἐκείνην τὴν καβάκα, 185
καὶ κείνη ἐφτερούγισεν καὶ κάκα κάκα λέγει·
σηκόνω την καὶ σύρνω την καὶ σήκωμαν οὐκ ἔχει.
ἐφώναζεν ἡ ὄρνιθα κʼ ἡ γραῖα ἀπʼ ὀπίσω
„παρδίτζη μου, παρδίτζη μου, καὶ μὴ τὴν ἀδελφήν σου.“
ἐγώ ὑπάγω ʼς τὸ κλαδὶν κʼ ἐκράτουν τὴν καβάκα, 190
ἐκάθισα νʼ ἀναπαυτῶ, νʼ ἀκούσω καὶ τὴν γραϊαν·
πολλὰ ἐκείνη ἔκλαυσεν, μεγάλως ἐλυπήθην·
πολλὰς κατάρας ἤκουσα ἀπό τὴν γραιὰν ἐκείνην,
πολλὰ μὲ κατηγόρησεν ἐκείνην τὴν ἡμέραν.
κι ἂν θέλω λέγει τʼ ἄκουσα καὶ ὅλα ὅσʼ ἀκούγω, 195
πόσο μελάνιν καὶ χαρτὶν νὰ σώσουσιν νὰ γράψω,
ὅ,τι ἔποικα καὶ πολεμῶ ἡμέρας καὶ τὰς νύκτας.
λοιπὸν τῆς γραίας μʼ ἔκαψαν οἱ λόγοι κʼ ᾑ κατάραις