Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/136

καὶ σὺ γελᾷς μας φανερὰ μέσα ʼς τὸ πρόσωπόν μας. 60
μὰ τὴν ἀλήθειαν, πρέπει σε μεγάλως παιδευθῆναι·
ἀλλʼ ἐπειδή σαι ἀπαίδευτος, ὡς φαίνεται τὸ πρᾶγμα,
γράμματα οὐ μεμάθηκας καὶ παίδευσιν οὐκ οἶδας,
διὰ τοῦτο πρέπει σε λοιπὸν ὅπως ἔχῃς συγγνώμην.
λέγω σε οὖν ἀπὸ τοῦ νῦν, μάθε νὰ συντυχαίνῃς· 65
ψέμαν οὐδὲν εἰπῇς ποτὲ, ἀλήθειαν λέγε πάντα,
νὰ ἔχῃς καὶ προτίμησιν, ἀγάπην παρὰ πάντας,
νὰ ἔχωμεν κʼ ἡμεῖς μισθὸν εἰς ἅπαντα τὸν κόσμον·
θωροῦμεν ὅτι ῥιζικὸν καλὸν καὶ τύχην ἔχεις
καὶ μεθʼ ἡμῶν εὑρέθηκες νὰ τιμηθῇς μεγάλως, 70
καὶ νὰ σὲ μαθητεύσωμεν, νᾆσαι διατιμημένος·
ἂν τό ʼχῃ καὶ ἡ φύσις σου καὶ παίδευσιν νά μάθῃς,
χαρὰ ʼς ἐσὲν, χαρὰ ʼς έμᾶς διὰ τὸν μαθητήν μας.
καὶ ἂν ἰδοῦμεν προκοπὴν τὴν πρέπουσαν νὰ μάθῃς,
νὰ συντυχαίνῃς φρόνιμα καὶ καλοπαιδευμένα, 75
νὰ σὲ χειροτονήσωμεν, νᾆσαι ἀποκρισιάρης,
εἰς τὰς βουλάς μας νὰ χωρῇς, εἰς ὅλας μας τὰς πράξεις.
ἀπὸ τοῦ νῦν νὰ λυτρωθῇς ἐκ τὸν ὠμὸν αὐθέντην
ὁποῦ σὲ καταμάρανεν ἀπὸ πολὺν τὸν κόπον,
νὰ γένῃς σύντροφος ἡμῶν, ʼς ἀξιά σου καὶ τιμή σου. 80
καὶ νὰ περάσωμεν ὁμοῦ τὴν θάλασσαν τὴν βλέπεις,
νὰ πᾶμεν ʼς τὴν ἀνατολὴν εἰς τὸν καλὸν τὸν τόπον,
καὶ νὰ σʼ ἐλευθερώσωμεν ἐκ τὸν πικρὸν αὐθέντην
ὁποῦ σὲ κατεδίκασεν καὶ ἐτιμώρησέν σε,
νὰ λάβωμεν κʼ ἡμεῖς μισθὸν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.“ 85
λοιπὸν ὁ γάδαρος ἰδὼν τὰς ἀποφάσεις τούτων,
ὅτι οὐ δυνατόν έστιν τούτους ἀπαλλαγῆναι,
μὴ θέλων μὴ βουλόμενος ἀλλʼ ὥσπερ δυναστείᾳ
ἐγένετον ὑπήκοος ταῖς τούτων συμβουλίαις·
προβλέπων δὲ τὸν θάνατον αὐτοῦ τὸν καθʼ ἡμέραν 90
καὶ διαλογιζόμενος τί μηχανὴν ποιῆσαι
—― καθάπερ καὶ ἐποίησεν, ὡς ἔδειξεν τὸ τέλος.
λοιπὸν ἐν τῷ αἰγιαλῷ συντόμως καταβάντες,
ἐμβάντες εἰς πλοιάριον ἀπέπλευσαν ἐκεῖθεν·
μεσάσαντες τὸ πέλαγος μετὰ καλῆς εὐδίας

95