Σελίδα:Carmina Graece Medii Aevi, W. Wagner (1874).djvu/135

κανεὶς οὐδὲν τὸν ἔσφαλεν νὰ μὴν τὸν θανατώσῃ.
κʼ ἐγὼ θωρῶ τὸ κάλλος σας, τὴν ὡραιότητάν σας,
τὴν παίδευσιν καὶ φρόνεσιν τὴν ἔχετε ʼς τὸν κόσμον,
καὶ θέλω νʼ ἐγλυτώσετε, νἄχετε τὴν ζωήν σας·
καὶ φύγετε πολλὰ γοργά, ὅτι αὐτὸς βιγλίζει· 30
ἔχει καὶ σκύλους δυνατοὺς, τριάκοντα καὶ πλέον,
ζαγάρια, βαρύσκυλους, ζαγαρογυρευτάδες,
λαγωνικοὺς χοντρόσκυλους ἀπὸ τὴν Λουμπαρδέαν·
πάντες διασκορπίζονται ἐν μέσῳ τοῦ δρυμῶνος
ὡς ζάγανοι καὶ σταυραητοὶ, ξιφθερογυρευτάδες, 35
ὅταν θελήσῃ νὰ ἐβγῇ, νά πᾷ νὰ κυνηγήσῃ,
καὶ τὰ βουνὰ συντρίβονται, τὰ ὄρη συντρομάζουν·
ἀρκούδαις, ἀγριόχοιροι, λέοντες καὶ παρδάλοι
καὶ τἆλλα πάντα καθʼ ἑξῆς μικρά τε καὶ μεγάλα,
μεγάλην θνῆσιν πολεμεῖ εἰς ἅπαντα τὰ ζώα. 40
λοιπὸν εἰ θέλετε τοῦ ζῆν, φύγετε, μὴν σταθῆτε.“
ταῦτά ʼλεγεν ὁ γάδαρος ὅπως τοὺς δελεάσῃ
καὶ φύγουσιν καὶ λυτρωθῇ αὐτὸς ἀπὸ κινδύνου·
ἡ δὲ ἀλώπηξ πονηρὰ οὖσα καὶ μηχανοῦργος
οὐκ ἔλαθον αὐτήν (ψευδεῖς) καὶ τοῦ γαδάρου λόγοι, 45
(ώς) ψευδοτέχνοις ῥήμασι τούτους καταφοβεῖται,
βουλόμενος τούτους φυγεῖν καὶ ἐλευθερωθῆναι.
ἡ δʼ ἀλουποῦ εὐθὺς (σοφῶς) τόν γάδαρον ἐλάλει·
„μηδὲν ξυλοσοφῇς πολλὰ ὅτι χωριάτης εἶσαι,
βάναυσος καὶ ἀπαίδευτος, χοντρὸς καὶ ψευδολόγος, 50
ὄντως πρέπει σε, γάδαρε, γάδαρον νὰ σὲ λέγουν.
φρόνιμος ἦτον ἄνθρωπος καὶ πρὸς τὴν θεωρίαν
τὴν ἔχεις εἰς τὰ ἄλλα σου ἐπάνω εἰς τὸ κορμί σου·
ὅλα ʼναι παρασουλικὰ μετὰ τῆς θεωρίας.
μὰ τὴν ἀλήθειαν οὐδαμῶς θέλω τὸ ὄνομά σου· 55
ἀκούω ὅτι βάρβαρος, πολλὰ χοντρὸς ὑπάρχεις
ἐγᾦμαι ἀστρονόμισσα, ἐγᾦμαι καὶ μαντεύτρια,
ἐγὼ τὸν νομοκάνονον ἐξεύρω τον ἐκ στήθου·
ἐγᾦμαι διδασκάλισσα τῆς γνώσεως ἁπάσης.