Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/234

ἐδῶ δὲν εἶναι ἀλλαγαὶς τὴν σκόλην διὰ νʼ ἀλλάξουν.
Τὸ χῶμαν ποῦ ἐπάτησαν ἔναι ʼς τὴν κεφαλήν τους, 495
καὶ κάτω ʼς τὰ ποδάρια τους ἔπεσεν τὸ μαλλίν τους·
τὰ μάτια τους ἐσβέσασιν τὰ ὡραιοπλουμισμένα·
τὸ χῶμαν τὰ ἐσκέπασεν κʼ εἶναι κατακλεισμένα.
Τὸν κόσμον πλέον δὲν θεωροῦν ὡσὰν τὸν ἐθωροῦσαν,
ὄντεν ἐζοῦσαν οἱ πτωχοὶ μὰ ἐδῶ πολλὰ πονοῦσαν. 500
Ἡ ὄψι τους ἡ ἄμορφος κάποτʼ ἦτον λουσμένη,
τώρα φαγώθην εἰς τὴν γῆν, κʼ εἶναι πολλὰ βλαμμένη.
Ἡ γλῶσσα τους ἡ ἐλεεινὴ δὲν ἠμπορεῖ λαλήσῃ
[τὸ γίνετον οὐδὲν θωροῦν, οὐδὲ ψηφοῦν τὸν βιόν τους·
ἡ ὁμιλιά των ἔπαυσεν ἀπὸ τὸν λάρυγγά των,
νάπες οὐκ οἶδα τους ποτὲ τινὰς εἰς τὴν χαράν των,
καὶ ἡ γλῶσσα τους ἡ ταπεινὴ δὲν ἠμπορεῖ λαλήσῃ
νὰ τοὺς εἰπῇ τὸ δίκαιον τους καὶ νὰ τοὺς ὁμιλήσῃ· [F. 103 a.]
τὰ χέρια τους οὐ δύνανται ἀπάνω νὰ σηκώσουν,
οὐδὲ νὰ τὰ ξαπλώσουσιν, οὐδὲ νὰ τὰ ζαρώσουν,
τὸν θεὸν διὰ νὰ δοξάζουσιν μὲ τὴν ταπεινοσύνη,
οὐδὲ τὴν ἡλικίαν τους μὲ τὴν ἀγαθωσύνη·
τὰ πόδια τους τὰ γλήγορα τώρα στὸν ᾅδην εἶναι
καὶ τρώγουνται καθημερνό, ἀλλὶ κρῖμαν ὁποῦναι,
καὶ κάτω εἰς τὰ ποδάρια τους ἐπέσαν τὰ μαλλιά τους·
τοῦτο σὲ λέγομεν νὰ πῆς δίχως τῶν πιττακιών μας
καὶ νὰ τοὺς πῆς καὶ τὸν κλαμὸν τὸν ἔχει τὸ κορμί μας·
ἂ λάχῃ νὰ πονέσωσιν καὶ νὰ μᾶς λυπηθοῦσιν,
νὰ ἐξεζαρώσῃ ἡ χέρα τους καὶ νὰ μᾶς θυμηθοῦσιν,
διὰ τοῦτο σὲ παρακαλώ βλέπε μὴ ἀλησμονήσῃς
νὰ πᾶς ταχία εἰς τὰ σπίτια μας καὶ νὰ τοὺς ὁμιλήσῃς·
εἰπὲ καὶ τὰς γυναῖκας μας, ἀκόμη τῶν παιδιῶν μας,
νὰ δώσουσιν πολλῶν πτωχῶν ἀκόμη ἀπὸ τὸν βιόν μας,
καὶ ἂς πέμπουν εἰς τὴν φυλακὴν ψωμὶ κρασὶν σιτάρι
καὶ ἂν τύχῃ νἄρθῃ ὁ μισθὸς νὰ φθάσῃ νὰ μᾶς σώσῃ.]