Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/233

βιάζουν πολλά (μηδὲν ἀργῇς) ὁγιὰ νὰ τὸ βαστοῦσι.»
Κʼ ὑγρὰ πιττάκιʼ ἀπὸ σπουδῆς ἐκ τοὺς γραφειοὺς ἐπαῖρναν,
ἄλλοι, ἔβλεπα, τὰ βούλλοναν καὶ ἄλλοι ἀνοικτὰ τὰ φέρναν· 480
τόσοι μὲ καταπείσασιν πιττάκια νὰ μὲ δώσουν,
ὀκʼ ἔφριξα θωρῶντα τους καὶ ʼτράπην πρὶν νὰ σώσουν·
ὅλοι τὰ χέρια ἐσήκωσαν καὶ πρὸς ἐμὲ θωροῦσαν·
«ἔπαρʼ πιττάκια, ἐκράζασιν· βάστα χαρτιά, λαλοῦσαν·
ὡς καὶ ὡς ἀπὸ λόγου μας γραφαὶς αὐταῖς βάστα μεταί σου 485
ἀπὸ τὸν ᾄδην τὸν πικρὸν, καὶ βλέπε μὴ σοῦ πέσου.
Λάλησε καὶ ἀπὸ λόγου σου· εἰπὲ τοὺς πονεμένους·
τοὺς εἰς τὸν ᾅδην ἔχετε ἀπὸ καιρὸν θαμμένους,
τὸν οὐρανὸν στερεύγουνται, τὸν ἥλιον δὲν θωροῦσιν,
τὸ χῶμαν ἔχουν σάβανον, τὴν γῆν στολὴν φοροῦσιν. 490
Στεφάνιν ὅσοι ἐφόρεσαν ἀπὸ μερτιὰν καὶ δάφνην,
τώρα τῆς γῆς τὸν κορνιακτὸν ἔχουν ὁδιὰ στεφάνιν·
ʼς τὴν μέσην τους δὲν δύνουνται ζωνάριν νὰ βαστάξουν· (F. 8 a.)