Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/231

καὶ ἀγάλια μᾶς ὡμίλησαν, ταῦτα μᾶς ἐσυντύχαν·
ὡς καὶ πρὸς τὸ τέλος εἶπαν με· «τάχα, θαρρῶ, ἄκουσές τα· 445
εἶπα σε τὰ γενόμενα καὶ ὅλα κατέμαθές τα.
Κʼ εἰς τὸ μὲ βιάζεις νὰ σὲ ʼπῷ τοῦτο πότες ἐγένη,
λανθάνομʼ ἀπὸ τὸν καιρὸν καὶ ἀπὸ τὸν νοῦν μου ἐβγαίνει·
διατὶ ʼς τὸν ᾅδην τὸν πικρὸν ἥλιος οὐκ ἀνατέλλει,
οὐδὲ τὸ φέγγος τʼ οὐρανοῦ τὸ ξήλαμπρόν του στέλλει· 450
χρόνος ἐδῶ οὐ γίνεται, ἡμέρα οὐ χωρίζει,
ἀλλὰ τὸ σκότος τʼ ἄμετρον τρέχει καὶ ὀμπρὸς τανύζει.»
Καὶ ἀπήτης μʼ ἐδηγήθηκεν, ἐσίμωσε καὶ στάθη·
καὶ, ὡς ἔδειξεν, ἐδέχετον διὰ νὰ τοῦ ʼπῶ νὰ μάθῃ.
Καὶ πρὸς ἐμὲν ἐστράφησαν πάλιν νὰ μʼ ἐρωτήσουν, 455
τοῦ κόσμου τὰ ἐντάλματα καταλεπτὰ νʼ ἀκούσουν.
Μὴ δύνοντα τὸ ἀποκριθῆν καὶ παρααναμένει,
διὰ τὸ σπουδάζειν τοῦ στραφῆν κʼ ἐκ τὴν φωτιὰν ἐβγαίνει·
«ἔχετε πλειόν ἐρώτημα; μέλλω στραφῆν,» τοὺς εἶπα.