Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/230

«κοίτοντα ʼς τὸ κρεββάτιν μου μυριοθορυβουμένη· 425
ὀκτὼ μηνῶν μʼ ἐφαίνετον ἤμουν ἐγγαστρωμένη·
ἐφάνη μου ʼς τὸν ὕπνον μου κἄτινες μὲ λαλῆσαν,
καὶ λέγουν με· τί κάθεσαι; τʼ ἀδέλφια σου ἐβουλῆσαν!
Εὐθὺς τὰ ἐντός μου ἐπέσασιν, καὶ συγκοπή μʼ ἐπέβη,
καὶ πῆγεν κάτω τὸ παιδὶν, καὶ ἄνω ἡ ψυχή μου ἐξέβη, 430
κʼ ἥτις ὁ Χάρος μʼ ἔδωκε θάνατον εἰς τὴν γένναν,
ὁμοιῶς τὸ βρέφος τὸ βαστῶ ἐπῆρα μετὰ μέναν.
Ἀπὸ τὸν κόσμον μʼ ἔδωκεν μόνον αὐτὸ μοιράδιν,
τάχα νὰ παίρω ἄνεσιν καὶ συνοδιὰν ʼς τὸν ᾅδην.»
Καὶ δᾶ ʼς τὰ ξημερώματα ἔσωσεν ὑπηρέτης, 435
καὶ πρὸς αὐτὴν ἐσίμωσεν καὶ σύντυχεν ἐδέτης·
«ἀπάρτι χώρισε ἀπʼ αὐτοὺς, καὶ πλέον μὴν ἀργώσῃς·
ἔμπα ʼς τοῦ Χάρου τὴν αὐλὴν καὶ τὸ χρωστεῖς νὰ δώσῃς.»
Κʼ εἰς ὥραν ὀλιγούτζικην πέντε διὰ μᾶς ἐσῶσαν,
κʼ ἔρρικταν ἐκ τὸ στόμαν τους πύρινον ἔξω γλῶσσαν· 440
ἀρματωμένοι, πτερωτοὶ, ἀγριώτατοι καὶ μαῦροι,
κʼ εἶχαν τὴν ὄψιν ἄσχημον, μαύρην ὡσὰν σιννάβριν·
πόδια καὶ ἀνύχια καὶ πτερὰ σὰν νυκτερίδας εἶχαν,