Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/229

κόπους τοὺς ἀγωνίζονταν, ἄλλων τοὺς ἐχαρίσαν·
ἄνθος ἦτον ἡ δόξα τους, λουλούδιν ἡ χαρά των·
διὰ ταῦτα ὁ ἥλιος ἔφερεν τὸ δολερὸν μαντάτον· 410
ʼς τὰ χιόνια ἐθεμελιώσασιν κʼ εἰς τὸ νερὸν ἐκτίσαν·
τώρα τὰ χιόνια ἐλύσασιν καὶ τὰ νερὰ σκορπίσαν,
τὸ θεμελιῶσαν ἔπεσεν, τὸ ἔκτισαν ἐρράγην,
καὶ ἡ καρδιά τους μὲ σπαθὶν δίστομον τώρα ἐσφάγην·
ἡ τύχη τὸ δοξάριν τῆς ἐνάντιον τὸ ἐκωκιάσεν, 415
κʼ εὐκαίρωσεν τὴν σποῦρδαν της ὥστʼ ἀποῦ τοὺς ἐφτάσεν.
Μὲ τὴν καρδιάν τους ἤκαμεν σημάδι τοῦ δεξιώτη, (F. 7 a.)
κʼ ἔρριξεν ταὶς σαγίτταις της ἀπʼ ὕστερην ὡς πρώτη·
καὶ ἀπʼ ὅλαις μιὰ δὲν ἔσφαλεν, ὅλους ἐπλήγωσέν τους,
ποῦ νὰ τῶν δώσῃ οὐκ εἶχε πλειὰ, διατὶ ἐθανάτωσέν τους.» 420
Καὶ ἀπήτης ἐθρηνήσαμεν καὶ κλάψαμαν ὁμάδιν,
τότε τὴν ἐρωτήσαμεν· «καὶ σὺ πότε ʼς τὸν ᾅδην;»
Ἀκόντα μας τὸ ἐρώτημαν ἔκλαψεν καὶ λυπήθην,
καὶ ἀφʼ ὅτου ἐστράφην πρὸς ἐμᾶς ἥτις ἀπολογήθην·