Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/227

Κʼ ἐμεῖς ʼς τὸν ᾄδην σόνοντα, σόνει κʼ ἡ ἀδελφή μας,
καὶ βάσταν βρέφος κʼ ἔρχετον· καὶ τὸ στραφῆν καὶ ʼδεῖ μας
ἐσκόλασεν τὸ βιάζετον, ἔπαυσεν τὸ σπουδάζειν,
καὶ βλέποντα τʼ οὐκ ἔλπιζεν ἤρχισε νὰ θαυμάζῃ,
πῶς εἰς τὸν ᾅδην ἔβλεπεν τοὺς ἤξευρεν καὶ ζοῦσαν· 375
καὶ πῶς τὸν κόσμον ἔχασαν τοὺς εἶδεν καὶ πονοῦσαν.
Καὶ μετὰ τοῦτον τὸν σκοπὸν ἔστεκεν καὶ συντήρα,
καὶ δυσπιστᾷ νὰ μὴ ξαργῇ καὶ νὰ πιστεύγῃ μοῖρα.
Καὶ κάπου ἐπιστώθηκεν, κʼ εἶδεν, καὶ γνώρισέ μας, (F. 6 b.)
καὶ ἀπήτης μᾶς ἐγνώρισεν ἦρθεν καὶ σίμωσέ μας, 380
καὶ τὸν καθέναν ἤρπαξε μὲ πόθον καὶ ἀγκαλιάσθην,
κʼ ἔπειτα ʼς τὸ τραχήλι μας ὕστερʼ ἀποκρεμάσθην.
Καὶ μὲ τὰ δάκρυα ἀρχίνισεν τὴν ὄψιν της νὰ πλύνῃ·
κʼ εἶπε μας ἐξενίζοντα· τάχα καὶ νἆσθʼ ἐκεῖνοι
τοὺς εἶχα ὀμμάτια κʼ ἔβλεπα, τοὺς εἶχα φῶς καὶ θώρουν, 385
ἐντιμοτάτους ἤβλεπα, λαμπρὰν στολὴν ἐφόρουν;
ἔκλαιν ἐκείνη εἰς μιὰν μερὰν, κʼ ἡμεῖς ὁμοιῶς εἰς ἄλλην,
καὶ μὲ τὰ δάκρυα ἐσύντυχεν καὶ ῥώτησέ μας πάλιν·