Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/226

κʼ οἱ ναύταις ἐφοβήθησαν κʼ ἠρχίσασι νὰ τρέμου.
Κʼ εὐθὺς καθούριν ἔσωσε μὲ τὴν βροντὴν καὶ χιόνιν, 355
καὶ ἅμα τὸ σώσειν ἥρπαξεν πάραυτα τὸ τιμόνιν·
τότε τὸ ξύλον ἔπεσεν ʼς τʼ ἀριστερὸν τὸ πλάγιν,
κʼ ἔποικεν κτύπον φοβερὸν, καὶ, ὡς ἔδειξεν, ἐρράγην·
καὶ δεύτερον μᾶς ἔσωσε κῦμα μὲ τὸ καθούριν,
καὶ τὸ νερὸν τʼ ἀμέτρητον μᾶς ἔκαμεν κιβούριν. 360
Ηὗρε μας περιλαμπαστοὺς καὶ σφικταγκαλιασμένους
ἡ τοῦ θανάτου συμφορὰ, καὶ ἄπειρα λυπημένους
κʼ εἰς τὸν βυθὸν μᾶς ἔρριξεν ἀγκαλιαστοὺς ὁμάδιν,
καὶ ὁ Χάρος μᾶς ἐδέχθηκεν σύμψυχους εἰς τὸν ἄδην·
καὶ τʼ ἄλλον τότε τοῦ λαοῦ οὐκ εἴδαμεν τί ἐγένη, 365
ἀμμὲ χωρίσαμεν ἐμεῖς, καὶ αὐτοὶ ἀπὸ μᾶς ὡς ξένοι.
Ἤμουν ἐγὼ εἴκοσι χρονῶν, καὶ αὐτὸς λίγον πλεοτέριν,
καὶ ὁμάδι στεφανώθημαν, κʼ εἶχεν καθεὶς τὸ ταίριν·
διὰ τοῦτο μᾶς ἐδόθηκεν ἀντάμα νὰ ταφοῦμεν,
καὶ ἀντάμα νὰ γυρίζωμεν καὶ νὰ συμπερπατοῦμεν. 370