Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/225

Λοιπὸν τοῦ δρόμου τὴν ὀδὸν ἐπήραμεν, καὶ τότες 335
ὁ νοῦς μας ἐκλονίζετο τὸ στρέμμα νἆναι πότες·
καὶ ὁ λογισμὸς ἐκόπτετον καὶ εἰς τὸ κακὸν ἐκίνα,
τὸν θάνατον, τὴν ξενιτειὰν ὁ νοῦς μᾶς ἐπρομήνα.
Τρεῖς ὥραις οὐκ ἐτρέχαμεν καὶ χάθηκεν τὸ κάστρον,
κʼ εἰς ἄλλην μιὰν ἑσπέρωσεν καὶ φάνην πρῶτον ἄστρον· 340
κʼ ἔδειξεν τότʼ ἐξαστεριὰ, ὁμοιῶς κʼ εὐδιὰ μεγάλη· (F. 6α.)
ἡ νύκτα ἐκαλοφόρεσεν, τὸ δὲν ἐποῖκεν ἄλλη.
Τὰ παλληκάρια ἠγάλλουνταν, ὅλοι ἐκαλοφοροῦσαν,
καὶ μετὰ πόθου καὶ χαρᾶς τὸν δρόμον ἐκρατοῦσαν.
Ἐκεῖ πρὸς τὸ μεσάνυκτον ἡ ξαστεριὰ ἐσκοτίσθην, 345
οἱ ἄνεμοι ἐταράχθησαν κʼ ἡ θάλασσα βρουχίσθην·
ἐσυχνοβρόντα κʼ ἤστραπτεν, κʼ ἡ συννεφιὰ πονᾶτον,
πῶς νὰ προσφέρῃ κίνδυνον τότες οἰκονομᾶτον·
καὶ ὡς τῆς σφαγῆς τὸ πρόβατον εἰς τοῦ σφακτῆ τὸ χέριν
κοίτεται δίχʼ ἀπαντοχῆς καὶ βλέπει τὸ μαχαίριν, 350
ἤτις ἑμεῖς τὸν θάνατον ἐμπρὸς τὸν ἐθωροῦμαν,
ʼς τὸν ἄδην νὰ καταίβωμεν ὡς θαρρετὰ ʼκρατοῦμαν·
διατὶ τὰ κύματʼ ἤρχονταν ἐνάντιον τοῦ ἀνέμου,