Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/222

Καὶ ὡς εἶδα ἐγὼ τὴν λύπην τους τὴν ἔδειξαν ὀπίσω,
μʼ ἔδοξεν τότε ὁ λογισμὸς νὰ τοὺς ἀναρωτήσω.
Λέγω τους· «πόθεν καὶ ἀπὸ ποῦ; καὶ τοῦτο πῶς ὁμάδιν;
καὶ πότες ἐκαταίβητε, καὶ τί καιρὸν ʼς τὸν ἄδην;» 280
Ἀκόντα μου τὸ ἐρώτημα, κάτω ʼς τὴν γῆν ἐπέσαν,
ἔκλαψαν καὶ τὸ βλέμμαν τους πάλʼ εἰς ἐμὲν τὸ στρέψαν.
«Αὐτό, λέγουν, τὸ ῥώτημα πλέον μὴν τὸ ῥωτήσῃς·
μὴ μᾶς πληθύνῃ κίνδυνος, σίγησʼ ἂν ἔνʼ καὶ ὁρίσῃς.» 285
Καὶ μετʼ ὀλίγον ἀπʼ αὐτοὺς εἶς ἐπαρηγορήθην,
καὶ τάχα ἐστράφην πρὸς ἐμὲ κʼ ἥτις ἀπολογήθην.
«Λοιπὸν ἀπὴν τὸ ῥώτησες θέλω σου τʼ ἀναγγείλη,
ὡς ἐξ ἀνάγκης ἀπὸ ʼδᾶ μὲ τὰ πικρὰ τὰ χείλη.
Μέσʼ ἀπὸ τὴν πατρίδα μας μάθʼ εὐγενειὰν κρατοῦμεν
καὶ ποιὰν πατρίδʼ ἂν ἐρωτᾷς, δεύτερον νὰ σοῦ ʼποῦμεν. 290
Ἑμᾶς εἶνʼ ἡ πατρίδα μας ὁποὖναι τὸ λογάριν
ὡς ἀπὸ φύσιν καὶ λουτροῦ ἐγεύγουντα τὸ ψάριν.
Τόπος ἄγριος, ἀδιάβατος, καὶ τῶν πουλιῶν τὸ δάσος·
ἐκεῖ ἐδείχθην περηψιὰ καὶ πλήθυνεν τὸ θράσος,