Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/221

Καὶ ἤτις μὲ λόγια θλιβερὰ, μὲ πρικαμμένον σχῆμα,
καὶ μὲ τʼ ἀναστενάγματα καὶ τῶν δακρυῶν τὸ χύμα,
τὸν βιόν μας ἀφεντέψασιν καὶ ἄλλων τὸν ἐχαρίσαν,
καὶ μʼ ἄλλους χαίρουνται αὐτοῦ καὶ μᾶς ἀλησμονῆσαν. 260
Οὐαὶ τοὺς ἔθλιψεν λοιπὸν τῶν γυναικῶν τὸ θάρρος,
διατὶ ʼς τὸν ᾅδην τοὺς πετᾷ συζώντανος ὁ Χάρος.
Καὶ ὁποῦ τὰ δάκρυα τους ψηφᾷ, τὰ λόγια τους πιστεύει,
ἀγρίμιν ʼς λίμνην κυνηγᾷ κʼ εἰς τὰ βουνιὰ ψαρεύει.
Γιατί ὅντε δείχνει καὶ πονεῖ, τότες ἀναγαλλιάζει, 265 (F. 5 a.)
τὴν ἐντροπή της πεθυμᾷ κʼ εἰς τὸ κακὸ σπουδάζει.
Μʼ ἕνα ὀμμάτιν νὰ γελᾷ, μʼ ἄλλον ἀναδακρυόνει·
τὸ δάκρυον δείχνει καὶ πονεῖ, τὸ γέλοιον ὡς κομπόνει.
Φίλον τὸν δείχνει καὶ πονεῖ, γοργὸν τὸν ἐξοδιάζει,
καὶ παίρνει φόλαν γιὰ σολδὶν, καλὰ καὶ δὲν τὸ ξάζει. 270
Καὶ ἀπὸ τὴν φόλʼ ἀσημαδὰν, ἀπʼ αὖτον ἀγκινάριν,
καὶ ἂν εὕρῃ πράκταις καὶ καιρὸν περνᾷ τὸ κιντινάριν.»
Καὶ ἀπήτης τὰ κατέμαθαν ἐμυριαναστενάξαν,
ἐχαμηλῶσαν τὴν φωνὴν, καὶ τὸν σκοπὸν ἀλλάξαν.
Καὶ θέκασιν τὸ μάγουλον, ὡς εἶδα, ʼς τὴν παλάμην, 275
καὶ τρέχασιν τὰ δάκρυα τους ὡς τρέχει τὸ ποτάμιν.