Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/220

Καὶ ἀπήτης τοὺς ἐσύντυχα, καὶ ἀπήτʼ ἀποκριθῆκαν,
ἔποικαν σχῆμα σιωπῆς καὶ τὸ ἐρωτᾶν ἀφῆκαν·
καὶ ἀναστενάξαν, κʼ εἴπασιν ὁκάτι καταλόγιν,
καὶ ἀθιβολὴν πολύθλιβον κʼ ἔμοιαζεν μυρολόγιν. 240
Ἄκουσε τί ἔναι τὸ λαλοῦν καὶ τί τὸ τραγουδοῦσαν,
καὶ πῶς, ὅσον τὸ λέγασιν, δακρύων οὐκ ἐφυροῦσαν.
«Χριστὲ, νὰ ʼρράγην τὸ πλακὶ, νὰ σκόρπισεν τὸ χῶμα,
νὰ γέρθηκαν οἱ ταπεινοὶ ἀπὸ τʼ ἀνήλιον στρῶμα!
Νὰ γύρισεν ἡ ὄψι μας, νὰ στράφην ἡ ἑλικιά μας, 245
νὰ λάλησεν ἡ γλῶσσα μας, νʼ ἀκούσθην ἡ ὁμιλιά μας!
ʼς τὸν κόσμον νὰ πατήσαμεν, ʼς τὴν γῆν νὰ περπατοῦμαν,
καὶ νὰ καβαλλικεύγαμεν, γεράκια νὰ βαστοῦμαν,
καὶ πρὶν ἐμεῖς νὰ σώσασιν ʼς τοὺς οἴκους τὰ ζαγάρια,
νὰ δόθην λόγος κʼ ἔρχουνται οἱ λείποντες καθάρια! 250
νἄδαμεν τίς νὰ ξέβηκεν ʼς τὴν συναπάντησίν μας,
καὶ τίς νὰ μᾶς ἐδέχθηκεν ʼς τὴν πόρταν τῆς αὐλῆς μας·
ἂν κατʼ ἀλήθειαν εὕραμεν ὄρκους τοὺς μᾶς ἐλέγαν,
— μὰ τὸν οὐράνιον βασιλειᾶ, τὸν ποιητὴν τὸν μέγαν,
ἂν ἔπαιρνεν κατάλλαμμαν ἀντίσηκον ὁ Χάρος, 255
ψυχήν, σῶμα γιὰ λόγου σας νὰ δώκαμεν μὲ θάρρος.