Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/219

ὁπʼ ἂν στοχήσῃ εἰς τὸ πουλίν, ἀρπᾷ στουπιὰ τουλούπην.
Εἰς αὗτα τὰ κολάζουνται μόνον τὸν κόπον ἔχουν,
καὶ ὡς φράροι μὲ ξυλόποδα ἐξεζωνάτοι τρέχουν.» 220
Ἤκουσαν τὰ γενόμενα, ἔμαθαν τὰ ῥωτοῦσαν,
καὶ μυροαναστενάζασιν εἰς τὰ φρικτὰ τʼ ἀκοῦσαν·
καὶ ἀλλήλως ἐσυντύχασιν, τάχα κουρφὰ πʼ ἐμένα,
πάλιν νὰ μʼ ἐρωτήσουσιν, ὡς ἤκουσα, τὸ ἔνα.
Καὶ ὁ ἄλλος τους ἀρχίνισεν μᾶλλον νʼ ἀνατρυχόνῃ· 225
λέγει· «τὸ μᾶς ἀνήγγειλε, τοῦτο δικᾷ καὶ σόνει.»
Καὶ κεῖνοι πάλιν πρὸς ἐμέ· «μηδὲ μᾶς τʼ ὀνειδίσης, (F. 4b.)
ἂν δεύτερον ῥωτήσωμεν· εἰπέ μας το, ἂν ὁρίσῃς,
πῶς ὑπομένουν τὸ λοιπὸν ᾑ ἄθλιαις μας μαννάδες,
λείποντα υἱοί τους, νὰ θωροῦν ὕπαντραις ταὶς νυφάδαις, 230
καὶ πῶς στέκουν τὰ σπίτια τους δίχως τὴν ἑλικιάν τους,
καὶ πῶς θωροῦν τὰ ῥοῦχα τους δίχως τὴν ὁμιλιάν τους;»
«Ἀντάμα, λέγω τους, μʼ ἐσᾶς ἐχάσασιν τὸ φῶς τους,
οὐδὲ θωροῦν τὰ γίνουνται, οὐδὲ ψηφοῦν τὸν βιόν τους.
Ἀναστενάζουν ὁγιὰ σᾶς, γιὰ λόγου σας λυποῦνται, 235
τὸν κόσμον λησμονήσασιν κʼ ἐσᾶς μόνο θυμοῦνται.»