Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/218

καὶ σφικτομανταλώνουνται, φράσσουν τὰ παραθύρια· 200
ἔχουν τὸν λογισμὸν παπᾶν, τὸν νοῦν ἐξαγοράρην,
τοῦ κόσμου ταὶς συκοφαντιαὶς φεύγουσιν, τὸ γομάριν.
Τὰ ὄρνια πῶς μαζόνουνται ἐλάχετε ʼς τὸ βρῶμα,
καὶ ὀπίσω τους τʼ ἀλλάγι τους, ὡς φαμελιὰ ʼς τὸ δῶμα;
οὕτως ἐκεῖ μαζόνουνται εἰς αὗταις οἱ πατέρες, 205
καὶ ὡς ἐξ ἀνάγκης κάμνουσιν ταὶς νύκταις τους ἡμέραις.
Νὰ ταὶς κινήσουν πολεμοῦν, νὰ ταὶς ξεβγάλουν πάσχουν,
ἀκούσετε τὸ τί λαλοῦν καὶ τί ἔναι τὸ διδάσκουν·
«κεράτζα, τί σὲ ὠφελᾶ νὰ κάθεσαι ʼς τὸ σπίτιν,
καὶ νᾆσαι εἰς τὰ σκοτεινὰ σὰν ὄρνιθα ʼς τὴν κοίτην; 210
κυρά, καταίβα ἐκ τὰ ψηλά, καταίβʼ ἀπὸ τʼ ἀνώγια,
καὶ πήγαινε ʼς τὴν ἐκκλησιὰν νʼ ἀκούς θεοῦ τὰ λόγια.
Τὸν βιὸν ὁποῦ σοῦ βρίσκεται, πράγματα τὰ φυλάσσεις,
ἀπόθεσέ τα εἰς ἐκκλησιαὶς καὶ σύντομα νʼ ἁγιάσης.
Μὴ σὲ πλανέσῃ συγγενής, φίλος μὴ σὲ κομπώσῃ· 215
χαρὰ ὁποῦ βάλʼ εἰς ἐκκλησιαὶς κʼ ἔχει πτωχοῦ νὰ δώση.
Ἀλλʼ ἀστοχοῦν ὡς τὸ πουλὶν τὸ λέγουν κουφολούπην,