Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/216

φίλον οὐκ ἔχει ὁποῦ θαφῇ, ἀλλʼ οὐδʼ ὁποῦ ἀποθάνῃ.
Λέγει το κʼ ἡ παραβολή, ἀλήθεια καὶ ὄχι ψῶμα·
οὐαὶ τὸν βάλουν εἰς τὴν γῆν, καὶ τὸν σκεπάσῃ χώμα.»
Λέγω τους· «πρὸς ἀπόκρισιν τάχα δικᾷ σας τοῦτο· 165
ἂν δὲ σᾶς σόνη, νὰ σᾶς ʼπῶ τὸ τέτοιο καὶ τοσοῦτο·
πολλὰ νʼ ἀναστενάξετε, νὰ μυριολυπηθῆτε,
καὶ ὡς ἐξ ἀνάγκης καὶ σπουδῆς ʼς τὸν ᾅδην νὰ στραφῆτε.
Ὅμως, ὡς μʼ ἐρωτήσετε, θέλω σᾶς τʼ ἀναφέρει,
ʼς τὸν κόσμον πῶς πορεύεται τοῦ καθενὸς τὸ ταίρι· 170
ᾑ νειαὶς ὁποῦ ἐχηρέψασιν ἄλλων χείλη φιλοῦσιν,
ἄλλους περιλαμπάνουσιν καὶ σᾶς καταλαλοῦσιν.
Στολίζουν τους τὰ ροῦχα σας, στρώνουν τους τὰ λινά σας,
κʼ ἔχουν καὶ λόγου μέσα τους μὴ λέγουν τʼ ὄνομά σας·
καὶ τὸν ἐζήσασιν καιρὸν μὲ τὴν ἐσᾶς ὁμάδαν 175
ἐφάνην τους οὐκ ἔζησαν ἡμέραν ἢ ἑβδομάδαν.
Ζῶντας σας ἐλογίζονταν ἄλλους τοὺς ἀγαποῦσαν·
νὰ λείψετʼ ἐσπουδάζασιν, νὰ βγῆτʼ ἐπιθυμοῦσαν·
καὶ ἀπὴν ἐσᾶς ἐθάψασιν, τάχα καὶ μαῦρα ἐβάλαν,
ἐδυσφορῆσαν ἀπʼ αὐταῖς κʼ ἔκαμεν πάλιν γάλαν. 180
Καὶ ἀπʼ ἐντροπῆς ἐδείχνασι δάκρυα πικρὰ νὰ χύνουν,