Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/215

Καὶ ἀναστενάξαν κʼ εἴπασιν· «ᾑ νειαὶς ὁποῦ ἐχηρέψαν
τάχα στεφάνιν δεύτερον νὰ βάλουν ἐγυρέψαν;
ἢ μαῦρα ῥάσα ἐβάλασιν καὶ τὸν σταυρὸν φοροῦσι, 145
καὶ εἰς μοναστήρια κάθουνται, διʼ ἐμᾶς παρακαλοῦσι;
μὴ μᾶς τὸ κρύψῃς, ʼπέ μας το, πῶς εἶναι, πῶς δοικοῦνται;
ἢ μὲ ἄλλους τώρα χαίρουνται κʼ ἐμᾶς οὐδὲν θυμοῦνται;»
Καὶ ὡς εἶδα πόσον κόπτουνται καὶ βιάζουνται νὰ μάθουν,
ἐσίγησα τʼ ἀποκριθῆν τὰ κόπτουνται μὴ πάθουν· 150
ἀκόντα τὰ γενόμενα, μὴ τοὺς πληθύνουν πόνοι, (F. 3 b.)
εἶπε μου μέσα ὁ λογισμὸς τοῦτο δικᾷ καὶ σόνει.
Ἔποικα σχῆμα σιωπῆς κʼ ἔσεισα τὸ κεφάλιν,
καὶ ὀμπρὸς ὀπίσω ἐγύρισα μὴ μʼ ἐρωτήσουν πάλιν.
Κʼ ἐκεῖνοι πάλιν πρὸς ἐμὲ ἀρχῆθεν ἐγυρίσαν, 155
καὶ πρὸς τὸ πρῶτον ῥώτημαν πάλιν μʼ ἀνερωτῆσαν.
«Τί καρτερεῖς τʼ ἀποκριθῆν, ἄνθρωπʼ; ἀπηλογήσου·
εἰς τὰ πονῶμε πόνεσε, ʼς τὰ πάσχομε λυπήσου.»
Καὶ κἄπου ἀποκρίθην τους, εἶπα τους· «τί ἐρωτᾶτε,
καὶ τί με βιάζετε νὰ ʼπῶ τὰ ἠξεύρω καὶ μισᾶτε; 160
ἠξεύρετε τὸ γίνεται· μόνον ἐδᾶ οὐκ ἐφάνη·