Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/214

νὰ σύρνουσιν ὑποταγαὶς ʼς τοὺς κάμπους νὰ τεντόνουν,
καὶ, μὲ γεράκια καὶ σκυλιὰ, περδίκια νὰ ζυγόνουν·
καὶ ἂν προτιμεύγουν γέροντες μικροὶ καὶ κοδεσπόταις, 125
ὁσὰν ἐπροτιμεύγουντα ὄντεν ἐζοῦμαν τότες.»
Εἶδα τους πῶς ἐκόπτοντα καὶ πῶς ἀναστενάζαν,
καὶ ὁ κόσμος πῶς πορεύεται νὰ τοὺς εἰπῶ μὲ βιάζαν.
Καὶ ὡσὰν ἐψυχοπόνεσα καὶ κἄπου ἐλυπήθην,
καὶ ὁ κόσμος πῶς πορεύεται νὰ τοὺς εἰπῶ ἐθυμήθην. 130
Εἶπα τους· «οὐρανὸς κρατεῖ καὶ ὁ κόσμος πάλιν στέκει·
ἐκ τὰ θυμᾶσθε τίποτας οὐκ ἔκλειψεν ἀπέκει·
ἀνθεῖ, καρπίζει, γεωργεῖ, φυτρόνει καὶ μυρίζει,
χρόνος ὁ δωδεκάμηνος ὡσὰν τροχός γυρίζει.
་Ἄλλοι τὸν κόσμον χαίρουνται κʼ ἐσᾶς οὐδὲν θυμοῦνται, 135
καὶ ἄλλους οἱ πόνοι δαπανοῦν, γιὰ λόγου σας λυποῦνται.
Λέγουν με· «αὐτοὶ ὁποῦ χαίρουνται ἔχουν ἐδῶ μοιράδιν
ἐκ τοὺς ἐθάψαν εἰς τὴν γῆν κʼ ἔβαλαν εἰς τὸν ᾅδην;»
«Αὐτοὶ, λέγω, ὁποῦ χαίρουνται, αὐτοῦ μοιράδιν ἔχουν,
ἀλλʼ ἀπολησμονῆσαν τους ὁκαὶ ἀπʼ αὐτοὺς ἀπέχουν· 140
μὲ ἄλλους τὸν βιόν τους χαίρουνται καὶ αὐτοὺς ἐλησμονῆσαν,
νὰ εἶπες οὐκ εἶδαν τους ποτέ, οὐδὲ ʼς τὸν κόσμον ἦσαν.»