Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/213

Εἰπέ μας, θλίβουνται διὰ μᾶς, ἤ κόπτουνται καμπόσον;
σὰν ὄντε μᾶς ἐθάψασιν τάχα λυποῦνται τόσον;
βαστᾷς μαντάτα καὶ χαρτιὰ, παρηγοριαίς θλιμμένων 105
ἐδῶ ʼς τὸν ᾅδην τὸν πικρὸν καὶ τὸν ἀσβολωμένον;
ἀνάγνωσέ μας τὰ χαρτιὰ καὶ ʼπέ μας τὰ μαντάτα,
καὶ εἴ τι ʼς τὸν ᾅδην ἔχομεν, δός μας τʼ αὐτὰ, καὶ νά τα.»
Καὶ εἰς πᾶσα λόγον ἔκλαιγαν, εἰς πᾶσα δυὸ στενάζαν·
«σκόρπισε χῶμαν ἄλαλον· ἄνοιξε, γῆς, ἐκράζαν· 110
κʼ ᾑ πόρταις τοῦ ᾅδου ἂς χαλαστοῦν, νὰ πέσουν ᾑ κατήναις,
νὰ μπῇ τὸ δρόσος τοὐρανοῦ, νὰ μποῦν τοῦ ἡλιοῦ ᾑ ἀκτῖνες.
Νὰ ἰδῇ ὁ εἷς τὸν ἄλλον μας, ʼλίγη φωτιὰ ἂς προβάλῃ, (F.3 a.)
ἂν ἔχουν οἱ νεοὶ τὴν ὄψιν τους καὶ ᾑ λυγεραὶς τὰ κάλλη,
καὶ ἂν τὸ σαββάτον βιάζουνται ἀπʼ ὥρας νὰ σκολάσουν, 115
νὰ μπαίνουσιν εἰς τὸ λουτρόν, νὰ βγαίνουσιν νʼ ἀλλάσσουν·
καὶ τὸ ταχὺ τὴν κυριακὴν τὴν ὄψιν τους νὰ νίβγουν,
καὶ σκολινὰ νὰ βάνουσι, ʼς τὴν ἐκκλησιὰν παγαίνουν·
καὶ ἂν μετὰ βάγιων καὶ μαντυῶν ᾑ ἀρχόντισσαις γυρίζουν,
καὶ ὡς ἀπὸ μόσχου καὶ λουτροῦ περνῶντα νὰ μυρίζουν. 120
Νἄχουν ᾑ ἀρχόντισσαις αὐλαὶς, παλάτια καὶ τρικλίνους,
καὶ ἂν ἕναι θάρρος εἰς αὐτοὺς καὶ ὑπερηψιὰ εἰς ἐκείνους,