Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/212

Τὰ χνῶτα σου μυρίζουσι καὶ τὰ λινά σου λάμπουν·
νὰ εἶπες λιβάδιν ἔτρεχες καὶ μονοπάτια κάμπου·
ἀπὸ τὸν κόσμον ἔρχεσαι, τῶν ζωντανῶν τὴν χώρα· 85
εἰπέ μας ἂν κρατῇ οὐρανὸς κʼ ἂν στέκῃ ὁ κόσμος τώρα.
Ἀστράπτει, ʼπέ μας, ἢ βροντά, κʼ ἂν συννεφιᾷ καὶ βρέχῃ,
καὶ ὁ Ἰορδάνης ποταμὸς ἂν κυματῇ καὶ τρέχῃ·
καὶ ἂν ἦναι κῆποι καὶ δεντρὰ, πουλιὰ νὰ κηλαδοῦσι,
καὶ ἂν μυρίζουν τὰ βουνιά, καὶ τὰ δεντρὰ νʼ ἀθοῦσι· 90
ἂν ἦνʼ λιβάδια δροσερά, φυτά, γλυκὺς ἀέρας,
λάμπουσιν τʼ ἄστρα τοὐρανοῦ καὶ αὐγερινὸς ἀστέρας·
καὶ ἂν σημαίνουν ᾑ ἐκκλησιαὶς, νὰ ψάλλουν οἱ παπᾶδες,
καὶ ἂν γέρνουνται καὶ τὴν αὐγὴν νʼ ἄφτουσι ταὶς λαμπάδαις·
παιδιὰ καὶ νὰ μαζόνουνται, νέοι τὸ καλοκαίριν, 95
καὶ νὰ περνοῦν ταὶς γειτονιαὶς κρατῶντʼ ἀπὸ τὸ χέριν·
καὶ μετὰ πόθου τὴν αὐγὴν νὰ παρατραγουδοῦσι,
καὶ σιγανὰ νὰ περπατοῦν, μὲ τάξιν νὰ περνοῦσι.
Γίνουνται γάμοι καὶ χαραὶς, παράταξες καὶ σκόλαις;
φιλοτιμοῦνται ᾑ λυγεραὶς τάχα καὶ χαίροντʼ ὅλαις; 100
τὸν κόσμον τὸν ἐδιάβαινες, ταὶς χώραις ταὶς ἐπέρνας·
οἱ ζωντανοὶ ὁποῦ χαίρονται ἂν μᾶς θυμοῦντʼ εἰπέ μας.