Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/211

Καὶ δράκοντʼ εἶδα φοβερὸν ʼς τοῦ πηγαδιοῦ τὸν πάτον,
κʼ ἔχασκεν καὶ καρτέρει με πότε νὰ πέσω κάτω.
Λοιπὸν τὸ δένδρον ἔπεσε, καὶ ʼγὼ μετʼ αὖτʼ ἐπῆγα,
καὶ τὰ πουλιὰ ἐπετάξασιν κʼ ᾑ μέλισσαις ἐφύγα.
Κʼ ἐφάνη μʼ ἐκατήντησα ʼς τοῦ δράκοντος τὸ στόμα, 65
κʼ ἐμπῆκα εἰς μνῆμα σκοτεινὸν, εἰς γῆν κʼ ἀνήλιον χῶμα.
Κʼ ἐκεῖ ὁποῦ κατήντησα ʼς τὸν σκοτεινὸν τὸν τόπον,
ὄχλον μʼ ἐφάνην κʼ ἄκουσα καὶ ταραχὴν ἀνθρώπων,
διὰ τὤμπα μου νὰ μάχουνται, διὰ μένα νὰ λαλοῦσι,
κʼ ἐδόθη λόγος μέσα τους να πέμψουσι νὰ δοῦσι 70
τίς εἰς τὸν ᾅδην ἔσωσεν, τίς ταραχὴν ἐποῖκεν,
καὶ τίς τὴν πόρταν ἤνοιξε, δίχως βουλὴν ἐμπῆκεν,
Καὶ δυὸ μʼ ἐφάνην κʼ ἤλθασι μαῦροι καὶ ἀραχνιασμένοι,
ὡς νέων σκιὰ καὶ χαραγὴ, μυριοθορυβουμένοι.
Κλιτὰ μʼ ἐχαιρετήσασιν, ἥμερα μʼ ἐσυντύχα, 75 (F. 2 b.)
καὶ ʼγὼ ἐκ τοῦ φόβου ἐπάρθηκα, τί ἀποκριθῆν οὐκ εἶχα.
Λέγουν μου· «πόθεν καὶ ἀπὸ ποῦ; τίς εἶσαι; τί γυρεύεις;
καὶ δίχως πρόβοδον ἐδῶ ʼς τὸ σκότος πῶς ὁδεύεις;
πῶς ἐκαταίβης σύψυχος, συζώντανος πῶς ἦλθες,
καὶ πάλιν ʼς τὴν πατρίδα σου πῶς νὰ στραφῇς ἐκεῖθες; 80
ὁποῦ ʼς τὸν ἄδην καταιβῇ οὐ δύναται διαγύρειν·
μόνε ἡ νεκρανάστασις μπορεῖ νὰ τὸν ἐγείρῃ.