Καὶ πρὸς τὴν δείλην ἔσωσα ʼς τοῦ λιβαδιοῦ τὴν μέσην,
κʼ ηὗρα δεντρὸν ἐξαίρετον καὶ ὠρέχθην τοῦ πεζεύσειν. 20
Ἐπέζευσα εἰς τὸ δεντρὸν κʼ ἔδεσα τʼ ἄλογόν μου,
καὶ τʼ ἄρματα ἐξεζώστηκα, θέτω τα ʼς τὸ πλευρόν μου.
Ὁ τόπος ὁποῦ ἐπέζευσα, λέγω ἐκεῖ ὁποῦ ἐστάθην,
ἦτον τοῦ λιβαδιοῦ ὀφαλὸς κʼ ἦτον γεμάτος τʼ ἄνθη.
Τὸ δέντρον ἦτον τρυφερὸν, κʼ εἶχεν πυκνὰ τὰ φύλλα, 25
εἶχεν καὶ σύγκαρπον ἀθὸν καὶ μυρισμένα μῆλα.
Καὶ μυριαρίφνητα πουλιὰ ʼς τὸ δέντρον φωλεμμένα
κατὰ τὴν φύσιν καὶ σκοπὸν ἐλάλειν τὸ καθένα.
Καὶ ἀπὸ τὰ κάλλη τοῦ δεντροῦ, τὴν ἡδονὴν τοῦ τόπου,
καὶ τῶν πουλιῶν τὴν μελῳδιὰν καὶ ὁλημερνοῦ τοῦ κόπου, 30
ὡς ἀπὸ βιᾶς ἠκκούμπησα τοῦ περὶ ἀνασάνω,
καὶ στοχαζόμην τὸ δεντρὸν εἰς τὴν κορφὴν ἀπάνω.
Καὶ φάνη με εἶδα ἐκάθετον μελίσσιν φωλεμμένον,
κʼ εἶχε τὸ μέλι σύγκερον, πολὺν καὶ συνθεμένον.
Εὐθὺς τʼ ἀνέβην ὥρμησα καὶ τὴν τροφὴν ὠρέχθην, 35
καὶ τὸ μελίσσι μὲ θυμὸν ἀπὸ μακρᾶς μʼ ἐδέχθην.
Λοιπὸν ἀνέβην τὸ δενδρὸν μὲ βιὰν πολλὴν καὶ κόπον, (F. 2 a)
καὶ ὁποῦ ἔβλεπα τὴν μέλισσαν ἐκάθιζα ʼς τὸν τόπον.
Ἥπλωσʼ, ἐπιάσα ἐκ τὸ κερὶν κʼ ἔφαγʼ ἀπὸ τὸ μέλι,
κʼ εἶπε μου μέσα ὁ λογισμός· δὸς τῆς ψυχῆς τὸ θέλει. 40
