Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/205

νὰ τὸν ἰδῇ τὸ πῶς ἀναστενάζει
καὶ πῶς παραπονᾶται νὰ γροικήσῃ,20
παραπονᾶται μερτικὸν καὶ πνάζει,
καὶ στρέφεται ἀχ τὸν θάνατον νὰ ζήσῃ,
καὶ τοῦτον ἔχουν ὅλοι ποῦ θλιβοῦνται
μʼ ἄλλους τὴν πλῆξιν νὰ παρηγοροῦνται.
Λοιπὸν τὴν θλῖψι σου, πουλὶν, γροικῶντα25
εἰς τὴν δική μου ἀνάπαψιν εὑρίσκω
τὰ βάρη σου, πουλάκι μου, θωρῶντα
πάντες ἀχ τὰ δικά μου ἀλαφρυνίσκω·
πουλάκι μου, τὰ δάκρυα του βιγλῶντα
μαθαίνεις με πάντες νʼ ἀπομεινίσκω·30
ἀλήθεια ἐσὲν τὰ πάθη σου φυροῦνται,
γιατί ἔνʼ παλῃὰ, μὰ μὲν τώρα γεννοῦνται.
Ἐσοὺ, πουλί μου, πάγεις καὶ γυρίζεις,
και ʼγὼ πάντα μου στέκω καὶ θρηνίζω·
ἐσοὺ βιγλῶντα ἀφίνεις νὰ θρηνίζῃς35
καὶ ʼγὼ ποτὲ ἀφίνω νὰ βακρίζω·
ἐσοὺ τὸν κόσμον, γοιὸν πετᾷς, βιγλίζεις·
καὶ ʼγώ ʼς τὴν φυλακήν μου μαρτυρίζω·
ᾑ πλῆξες σου ἐφυράναν καὶ ʼπαγλύναν,
καὶ μέναν τώρα γνειόνουν, τώρʼ ἀντρύναν.40
Ἐσοὺ, πουλίν, ποῦ ποῖκες τὴν φιλιάν μου
γιὰ δυὸ φτερὰ ποὔχασες δὲν μουλλόνεις,
καὶ ʼγὼ, πουλὶν, ποὔχασα τὴν καρδιά μου,
γιατί, ἅντα μὲ θωρῇς, δὲν ξαναγνόνεις
ἂν ἔναι σὰν ἐσέναν τὴν πικριά μου45
νὰ λαλοῦν γοιὸν λαλεῖς κὴ ἀποφουσκόνεις·
δὲν ἔλειβγεν ἀξ αὐτοῦ μου τὸ θάρρος,
ἀμμὲ διατὶ ὄχι δὲν λείπει ἀχ τὸ βάρος.