Τὸ πεθυμᾷς ἀξ αὐτοῦ μου δύσκολον ἔνι,
γιατὶ τὰ λόγια ποῦ ζητᾷς πολλὰ βαροῦσιν·
τʼ « ὄχι » τὰ χείλη δὲν τορμοῦν νὰ σοῦ τὸ ποῦσιν,
καὶ νὰ σοῦ ʼποῦσιν τώρα « ναί » στράτα δὲν ἔνι·
γιὰ τὴν τιμή μου ἀπόμεινε μὲν ἔνʼ χαμένη,5
κὴ ἂν ἴσως καὶ δὲν δύνεσαι τόσον νʼ ἀργήσῃς
παίρνοντας ἀχ τὴν κρυότη σου ὄρισε νὰ ποίσης
ἠβράστιναν εἰς αὑτοῦ σου συγκερασμένη.
Ἀφῆκες με, πουλὶν, καὶ τὴν φουλειά του
ἦρτες νὰ χτίσῃς ὧδε ʼς τὸ κελλί μου·
ἐγὼ ἀγαπῶ πολλὰ τὴν συντροφιά σου
καὶ σοὺ ʼβρες τόπον ἔμπιστον, πουλί μου,
ἐσού ʼχες ʼματωμένην τὴν καρδιά σου5
καὶ ʼγὼ ξανασπασμένη τὴν δικήν μου·
ἐσου κλαίγεις τὸν ἄνδρα δίχα πίστι,
καὶ ʼγὼ τὴν θέϊσσά μου, γιατὶ ἀγκρίστη.
Ἐσοὺ, πουλί μου, πάντα σου ξηγᾶσαι
ʼς τὴν γλῶσσα σου τα πάθη σου μητά μου,10
και ʼγω μητά σου σέναν ποῦ θλιβᾶσαι
θρηνίζω, γοιὸν θωρεῖς, τὰ κλάμματά μου·
ἐσοὺ μητά μου μὲν παραπονᾶσαι
καὶ ʼγὼ λαλῶ ʼς ἐσὲν τʼ ἀγκώματά μου,
τάχατε ʼποφουσκόνεις μετὰ μέναν,15
καὶ ʼγὼ παραπονοῦμαι μετὰ σέναν,
Ὅνταν τινὰς ποῦ πάντα του παθιάζει
κἀνέναν κακορρίζικον βιγλίσῃ
