ὡς γοιὸν θωρῶ ʼς ταὶς τόσαις ὀμμορφιαίς σου,30
καὶ ὡς γοιὸν ἐλπίζω καὶ θαρρῶ φοβῶντα,
ζῶ μέσʼ ʼς τὸν ᾅδην ποθαμμένος ζῶντα.
Ποτʼ ἔδειξεν ʼς τὸν κόσμον τόσον θάρρος
ὅσον ἔδωκεν ʼς τὴν κυρά μου ἡ φύσι,
οὐδὲ ʼς κἀνέναν πάθος μηδὲ κάψα
ὡς γοιὸν ἐμὲν ἁποῦ τὰ μέλη μου ἅψα,
καὶ δίχα νὰ μετρήσῃ5
ἔδωκεν ὅσον εἶχεν κʼ εἰς τοὺς δυό μας
τινὰς ὁτόσον κάλλος εἶδεν πλασμένος;
κὴ ἀποῦ ʼχει πγειά μου πάθος ἔνʼ σιδερένος.
Τὴν ζωήν μου κατινίζω
ὁποῦ θαρρεῖς καὶ θάλλει,10
διατὶ δὲν ἔχεις λύπησιν γοιὸν κὴ ἄλλην,
καθὰ τζιμπεῖ βιγλίζω
ἃ θὲ νʼ ἀλλάξῃς τόσην σκλεροσύνην
καὶ ʼδὲ πῶς μαρτυρίζω
καὶ ʼγὼ διὰ νὰ ʼμπορῶ νὰ σὲ βιγλίσω,15
καὶ γιὰ νὰ σοῦ δουλέψω θὲ νὰ ζήσω.
Περίττου δύσκολην ζωγὴν κἀμμία δὲν ἔνι,
σὰν κείνους ὁποῦ ʼγδέχουνται τὸ πεθυμοῦσιν
καὶ γδέχουνται μὲ πεθυμιὰ νὰ κατινοῦσιν,
γοιὸν τὸ κερὶν εἰς τὸ λαμπρόν, πάντα θλιμμένη
εἰς τοῦτον ἔνʼ ἡ γνειότη μου καταντημένη5
ὥστʼ ἤτονε ἡ τύχη μου νὰ μοῦ μηνύσῃ
καὶ ἡ πικραμμένη μου καρδιὰ νἴσως κὴ ἀργήσῃ,
ἀχ τὸ λαμπρὸν τῆς πεθυμιᾶς ἔνι καμμένη.
