κρατῶντα την ὅσον καιρὸν νʼ ἀργήσω,
δὲν ἔχεις ἔγνοιαν ἄλλην νʼ αγαπήσω.
Καλὰ κὴ ἂν λογαριάζω νὰ μισσέψω,
μηδὲν θαρρῇς καὶ πάγω ʼπὸ ʼξ αὐτόν σου,
ἀφίνω τὴν καρδιά μου, ὥστε νὰ στρέψω,
ἀμάχιν εἰς τὸ στῆθος τὸ δικό σου·
καὶ μὲν γνοιαστῇς ποτέ μου νὰ σκαλέψω5
τὴν ἔγνοιάν μου ἀχ τὸ ʼδεῖν τῶν ἀμματιῶ σου·
λοιπόν θέλεις ἐδᾶ, θέλεις ʼς τὰ ξένα,
πάντα καρδιά μου μένει μετὰ σένα.
Ἐμίσσεψα 'χ τὴν Κύπρον γιὰ νὰ σβύσῃ
τʼ ἁφτούμενον λαμπρὸν ποὺ μὲ μπυρίζει·
ἦρτα ʼποὺ τὴν ἀνατολὴν ʼς τὴν δύσιν,
νὰ πάψῃ τὸ λαμπρὸν ποῦ μὲ φλογίζει·
ἔφυγα ʼχ τὸν ἐχθρόν μου να σιγήσῃ5
ταὶς σαγιττιαὶς ποῦ τὴν καρδιά μου σκίζει·
ἀμμʼ ὅσʼ ἀπὸ ʼξ αὐτόν της ξωμακρίζω,
τόσον περίττου ἀξάφτω καὶ βακρίζω.
Διὰ σέναν δὲν δειλιῶ ʼς ὅσα διαβάζω,
μηδὲ βαργειοῦμαι, ἂν ἦμαι κολασμένος·
διὰ σέναν τὰ λαμπρὰ δὲν τὰ στιμιάζω,
καλὰ κὴ ἂν ἦμαι πάντα μου καμμένος·
μόνον γιὰ τοῦτον κἄπου ἀναστενάζω,5
κʼ ἕναι νὰ στέκω κάποσα γνοιασμένος
