ἀμμʼ ἔξευρε πῶς πάγω, ἀγγελισσά μου,
πάντα μὲ σὲν θέλʼ εἶσταιν ἡ καρδιά μου.
Ἂν ὁ τεχνίτης τὸ πωρνὸν δουλεύγῃ,
τὴν νύχταν μὲ τὸ διάφορός του πνάζει·
ἂν ἔνʼ κὴ ὁ πολεμάρχος ῥιζικεύγει
συχνὰ τὴν ζών του, γιὰ τὴν τιμὴν παθιάζει·
ὁ ναύτης ʼς τὸ νερὸν ἂν κιντυνεύγῃ,5
ʼγδέχεται κέρδος, καὶ γιʼ αὐτὸν στεντιάζει·
καὶ ʼγώ ποτέ μου δὲν θαρρῶ ʼποὺ σέναν
παρὰ λαμπρόν, ζημιαὶς, πάθη σὲ μέναν.
Γοιὸν τὸ κερὶν ποῦ βρίσκεται ʼς τὴν φώτην,
ἄντα φυσᾷ δίχως νερὸν ἀέριν,
ἐπέσωσες τὴν ἄχαρήν μου γνειότην,
κὴ ἀξάφτει καὶ χειμὸν καὶ καλοκαίριν·
κὴ ἂν ἦμαι ʼς τὸ λαμπρὸν, ἀμμʼ ἔχω σκότην5
καὶ νύχταν καὶ πωρνὸν καὶ μεσομέριν·
κʼ ἤτζου, γοιὸν νἄμουν μέσα ʼς ἕναν σπήλῃον,
πγειὸν ἀχ τὸ κλᾶμμαν δὲν θωρῶ τὸν ἥλιον.
Κοντεύγʼ ἡ ὥρα κὴ ὁ καιρός, κυρά μου,
ποῦ μέλλει νὰ μισσέψω ʼπὸ ʼξ αὐτόν σου,
καλὰ καὶ πάντα βρίσκεται μετά μου,
καὶ δὲν λείπω ποτὲ ʼχ τὸν ὁρισμόν σου·
μένει μὲ σὲν γιὰ θύμιον ἡ καρδιά μου,5
κὴ ἄς ἦναι κυβεμμένη ἀχ τὸν σκοπό σου·
