ἀμμʼ, ἀφʼ ὧν ἡ καρδιά μου δὲν θωρέται,
ἀπʼ ἀφορμῆς σου μέλλει νὰ σωκαῖται.
Χάρε, ἀφʼ ὧν δὲν πιστεύγει ʼς τὰ διαβάζω
ὡς γοιὸν πιστεύγω κʼ ἔνι ʼπὸ ʼξ αὐτόν της·
ἀφʼ ὧν δὲν ἔχει λύπην ʼς τὰ παθιάζω
εἰς ὅσην ἐμμορφιὰν τὸ πρόσωπόν της·
ἀφʼ ὅτης δὲν θωρεῖ ʼς τὸ πῶς στεντιάζω,5
ὡς γοιὸν τὰ κάλλη ἐγὼ θωρῶ ʼς αὐτόν της
πίστεψε σού, λυπήθου, βίγλισέ με
κὴ ἀποὺ τὰ τόσα πάθη, λύτρωσέ με.
Διὰ νʼ ἀκλουθῶ τὸν πόθο σου, κυρά μου,
μὲ τόσην πίστιν νὰ δοθῶ ʼς αὐτήν σου,
ʼς τὸν θάνατον μʼ ἔφεραν τὰ λαμπρά μου,
κὴ οὐδʼ ἔχουν παῦσιν διὰ τὴν ἀφορμή σου·
καὶ τόσον πληθυνίσκουν τὰ κακά μου,5
ὅσον μὲ λείπει τὸ γλυκὺν τὸ ʼδεῖ σου·
ἀμμʼ, ἂν ἐσοὺ ʼς αὐτόν μου νὰ βιγλίσῃς,
δύνεσαι ἀποὺ νεκρῶν νὰ μʼ ἀναστήσῃς.
Διατὶ ποτέ μου δὲν εἶδα ʼξ αὑτῆς σου
θάρρος νὰ λείψουν τὰ λαμπρὰ ʼποὺ μένα,
τὰ πγοιὰ μοῦ δῶκεν τὸ γλυκὺν τὸ ʼδεῖ σου,
καὶ δὲν παύγουν ποτὲ καιρὸν κἀνέναν,
διατὶ δὲν μὲ ψηφᾷς ʼς τὴν δούλεψί σου,5
μισσεύγω ἀπὸ τὴν Κύπρον εἰς τὰ ξένα,
