κὴ ἁποῦ ποθεῖ καὶ δʼ ἔναι ἀγαπημένος,
ἦτον καλλιόν του νὰ μή ʼτον γεννημένος.
Ἂν ἴσως καὶ νὰ πίστευγες, κυρά μου,
τὰ πάθη τὰ διαβάζω γιʼ ἀφορμή σου,
ὡς γοιὸν ἐγὼ πιστεύγω καὶ ἡ πικριά μου
ἔχει ἀφορμὴν ἀχ τὸ γλυκὺν τὸ ʼδεῖ σου·
ἔλπιζα πρὶν μὲ θάψουν τὰ λαμπρά μου5
νὰ γνώρισες πῶς εἶμαι δουλευτής σου·
ἀμμʼ ἀφʼ ὧν πίστιν δὲν δίδεις γοιὸν πάθος,
πάγω βουργὰ ʼς τοῦ Χάρωνος τὸ βάθος.
Ἂν ἦνʼ καὶ νἆχεν πλῆξιν ἡ καρδιά σου
ʼς τὰ πάθη μου τοῦ ξένου λεμοσύνην,
εἰς ὅσον ἕνʼ τὰ κάλλη τὰ δικά σου
μὲ δίχως ἄλλην μέψιν παρὰ κείνην·
ἤθελαν κλαῖν διὰ μένα τὰ δικά σου5
μάτια, γιατὶ μὲ κάψαν ʼς τὸ καμίνι·
ἀμμʼ, ἀφʼ ὧν λύπην δὲν ἔχεις γοιὸν κὴ ἄλλην,
θέλουν με ʼδεῖν βουργὰ μέσʼ ʼς τὸ βαβάλλιν.
Ἂν ἔνʼ καὶ γοιὸν τὰ μάτια μου βιγλίζεις
καθὰ ποῦ νὰ σὲ ʼδοῦν τὴν ἐμμορφιά σου
νὰ μπόρεν ἡ καρδιά μου ποῦ γογγύζει
νὰ δείχνῃ ʼς τὴν καθάργιαν τὴν θωργιά σου·
ἀγάπην ἔμπιστην εἶχε νὰ ʼλπίζῃ,5
καὶ βουθειὰν περίσσην ʼχ τὴν ἀφεντιά σου·
