ἀμμʼ ἕναι ἀχ τὴν χαρὰν νὰ ξηψυχήσω,
ἅνταν τὴν εὐγιεγνειά σου νὰ βιγλίσω.
Γλυκειὰ ἕνʼ τὰ πάθη, πλῆξες καὶ λαμπρά μου,
γλυκαὶς ᾑ παραπόνησες, τὸ κλᾶμμαν,
γλυκειοὺς γνώθω τοὺς πόθους καὶ κακόν μου,
γλυκειὰ καὶ τὰ κομπώματα καὶ τρᾶμμαν·
μὲν θυμωθῇς, ὦ πνεῦμαν ἐδικόν μου,5
διατὶ κράζω γλυκὺν πᾶσα μου πρᾶμμαν·
τόσον γλυκὺν τὸ ʼδεῖν τῆς ποθητής μου,
ὁποῦ γλυκιαίνει τὴν πικριὰν ʼς αὐτῆς μου.
Ἂν μέλλεται ποτὲ νὰ μὲ σηκώσῃς,
Χάρε, μηδὲν ἱστέκῃς νὰ σκοπίζῃς
καλλιώτερον καιρὸν γιὰ νὰ μὲ σώσῃς,
γοιὸν τοῦτον ποὖμαι τώρα, μὲν ὀλπίζῃς.
Σῶσε με τὸ λοιπὸν νὰ μὲ λυτρώσῃς5
ὡς ὁποῦ μὲ τὸ θάρρος μὲ βιγλίζεις,
καὶ κείνους φαίνεται γλυκὺς ὁ Χάρος,
ποῦ δίδει τέλος ἄντα νἄχη θάρρος.
Πάθος δὲν ἔνʼ ʼς ἐκείνους ποῦ ποθοῦσιν
γοιὸν ἄνταν ʼδοῦν καὶ λείψῃ τους θάρρος,
κὴ ἄνταν ἡ πεθυμιά τους πιντωθοῦσιν,
τότες τοὺς φαίνεται γλυκὺς ὁ Χάρος·
τότες ἠξεύρουν σπλαχνικὰ νὰ κλῃοῦσιν,5
τότες τοῦ πόθου γνώθουσιν τὸ βάρος·
